ินเป็นเสี่ยงๆ
อินทรียักษ์พุ่งบินไปรับร่างของผู้อาวุโสจงเหมินได้ทันเวลา จากนั้นมันก็ส่งเสียงออกมาด้วยความเป็นห่วง
ผู้อาวุโสจงเหมินลูบตัวของอินทรียักษ์และคิดในใจ
“หรือว่าเจ้านั่นจะพบกับวาสนาใดเข้า… ช่างเถอะ ขอแค่ไม่ทำสำนักเดือดร้อนก็พอ!”
……….
ศาลาหมื่นคำภีร์
ผู้คนมากมายเดินไปเดินมาเพื่อหาตำราคำภีร์เซียนที่ตนเองต้องการ คนส่วนมากเลือกมาสองวันแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถตัดสินใจได้
ห้าปีมานี้ ศิษย์ที่มีพื้นหลังครอบครัวเปิดโรงเตี๊ยมและที่พักสำหรับนักเดินทาง จึงขอสำนักเปิดที่พักใกล้ๆ กับศาลาหมื่นคำภีร์
ลั่วเหอเดินเข้าศาลาหมื่นคำภีร์ได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกศิษย์มายื่นใบประกาศส่วนลดที่พักให้กับลั่วเหอ แต่พออาจารย์เหยียนเดินเข้ามาอยู่ด้านหลังลั่วเหอ ศิษย์พวกนั้นก็รีบวิ่งหนีไป เพราะอาจารย์เหยียนเคร่งเรื่องกฎอย่างมาก และเป็นหนึ่งในสิบคนที่ไม่เห็นด้วยกับการเปิดที่พักใกล้ศาลาหมื่นคำภีร์
“ท่านอาจารย์ คนพวกนั้นคือ?”
“อย่าได้สนใจ รีบเลือกคำภีร์ของเจ้าเถอะ… แค่พวกหาประโยชน์จากสำนัก หากเจอก็รีบหนีซะ”
“ขอรับ ท่านอาจารย์”
ลั่วเหอเดินวนหลายรอบผ่านคำภีร์เซียนนับร้อย แต่ลั่วเหอกลับไม่พบคำภีร์ที่ตนเองต้องการ
