ั่วเหอเขานั้นก้มหน้า ใช้มือซ้ายปิดปากและกระอักเลือดออกจำนวนหนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็พบกับมุกอำนาจธาตุน้ำแข็งที่ลอยอยู่ตรงหน้าของเขา ลั่วเหอส่ายหัวเบาๆ และล้มตัวนอน พร้อมชูมือซ้ายและปลดปล่อยระดับเปลี่ยนลมหายใจขั้นเริ่มต้นออกมา ความรู้สึกการบำเพ็ญของลั่วเหอ ราวกับหนอนที่ถูกแรงกดดันจนไม่สามารถขยับตัวได้
“ผ่านมาหลายเดือน ก็ยังไม่สามารถดูดซับ คงต้องตัดใจจริงๆ”
ลั่วเหอแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจนัก และหลับตาลง
………..
เมืองหมอกขาว – หอประกายเซียน
นักพรตผู้บำเพ็ญมากมายต่างมารวมตัวกันที่แห่งนี้ หอประกายเซียนด้านนอกอาจเป็นหอไม้สูงธรรมดา แต่เมื่อเข้ามาด้านใน ราวกับอยู่อีกที่ เป็นกำแพงหินที่ทั่วกำแพงสลักอักษรเวทไว้มากมายเป็นล้านๆ ตัว อักษรเวทรอบหอประกายเซียน ด้านในสุดเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ ที่มีห้องพิเศษอยู่ด้านบน ที่สามารถมองลงมาข้างล่าง และคนข้างล่างก็สามารถมองเห็นคนที่นั่งอยู่ด้านบน
ลั่วเหอสวมใส่อาภรณ์สีขาว ผ้าคลุมขาว แต่ครั้งนี้ไม่ได้ปิดบังใบหน้าแต่อย่างไร ทั้งโล่และทวนประกายเพลิงก็ไม่ได้พกติดตัวมา มีเพียงมีดบินระดับ 2 ใต้แขนเสื้อข้างขวาเท่านั้น คนมากมายนั้นได้ยืนกันเป็นกลุ่ม มีเพียงส่วนน้อยเช่นเ
