เมืองอินทรีขาว
โรงเตี๊ยมเถ้าแก่เจา
โรงเตี๊ยมไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองที่ผู้คนพลุกพล่าน ด้านหน้าของโรงเตี๊ยมนี้นั้นมีป้ายขนาดใหญ่ที่สลักคำว่า “เจา” ซึ่งเป็นชื่อแซ่ของเถ้าแก่เจา เป็นชายชราอายุราว 50 ปี เถ้าแก่คนนี้นั้นไม่มีลูกชาย และไม่มีคนที่จะฝากฝังร้านแห่งนี้ได้ แม้จะอายุ 50 ปี เขานั้นก็ยังบริหารจัดการอยู่
โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่นี้นั้นไม่ใช่โรงเตี๊ยมที่หรูหรา ไม่มีห้องส่วนตัว มีเพียงชั้นล่างและชั้นสอง ทางฝั่งหน้าร้านชั้นสองริมหน้าต่าง มีชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ด้านหน้ามีโต๊ะไม้ที่มีกาน้ำชาหนึ่งกากำลังตั้งอยู่ พร้อมกับถ้วยชาหนึ่งถ้วย ชายผู้นี้สวมใส่หมวกสานด้วยไม้ไผ่อย่างดี และมีผ้าขาวใสปิดบังใบหน้า
ลมนั้นเข้ามาในโรงเตี๊ยม ผ่านผ้าคลุมดำงดงามสะบัดพริ้ว ลมนั้นพัดผ้าขาวเปิดครึ่งหนึ่ง ทำให้เสี่ยวเอ้อที่สวมใส่ชุดสีน้ำเงินมองเขา ขณะที่กำลังยกขวดเหล้าไปให้ลูกค้า ก็ต้องหยุดลง เพราะเห็นใบหน้าเพียงครึ่งหนึ่งของชายชั้นสอง ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนน่าหลงใหล
ชายคนหนึ่งตะโกนดังลั่นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พร้อมกับสีหน้าที่ไม่พอใจเสี่ยวเอ้อ
“นี่! เสี่ยวเอ้อ นี่เจ้าจะวางได้หรือยัง!”
เสี่ยวเอ้อคนนี้ที่พึ่งตั้งสติ
