ได้ ก็รีบก้มหัวขออภัยและรีบวางขวดเหล้าลงในทันที
“ขออภัย นี่เหล้าพานพบยากลืม เหล้าขึ้นชื่อของร้านเราขอรับ”
เสี่ยวเอ้อเดินไปหาเถ้าแก่เจาที่กำลังยืนกอดอกและจ้องมองชายชั้นสอง เสี่ยวเอ้อก็กอดถาดและส่ายหัว พร้อมมองไปที่ชายชั้นสอง เถ้าแก่เจากล่าวออกมา
“หนึ่งงามกาย สองงามใจ จะถือว่างดงามอย่างแท้จริง”
เสี่ยวเอ้อทำหน้ามึนงง เถ้าแก่เจาหันมาเจอเสี่ยวเอ้อจ้องหน้า ก็ตกใจ และพอนึกฐานะตนเองได้ ก็ชี้หน้าเสี่ยวเอ้อ
“นี่เจ้ามายืนทำอะไร ไม่ไปทำงานอีก อยากเปลี่ยนที่ทำงานหรือไร?”
“ขอรับ!”
ชายชั้นสองหันมามองเถ้าแก่เจา ทำให้เถ้าแก่เจารีบมองทางอื่น เดินไปแย่งผ้าจากเสี่ยวเอ้ออีกคนที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ ชายผู้นั้นก็คือลั่วเหอ เขานั้นยิ้มมุมปากและมองไปด้านนอก ลั่วเหอนั้นกำลังจ้องมองรถม้าของตระกูลลั่ว ด้านในนั้นคือลั่วชิงหยาง เป็นคนของลั่วเวิน ใช้อำนาจของบิดาลั่วเวินเข้าตระกูล
มีแววเก่งกาจตั้งแต่เยาว์วัย เก่งวรยุทธ์ การบ่มเพาะก็รวดเร็วเทียบเท่ากับลั่วเวิน หากลั่วเวินเป็นอันดับ 1 ลั่วชิงหยางก็คืออันดับ 2 นิสัยก็ไม่ค่อยต่างกันมาก เมื่อบิดาของลั่วเหอจากไป ทีท่าที่แท้จริงก็ปรากฏ รังแกลั่วเหอตลอดเมื่อพบเห็น ด้านในร