ย ท่านพ่อข้าและกลุ่มนักล่าร่วมมือจัดการโจวเมิ่น แต่ว่าก็เป็นเช่นนี้ ท่านพ่อข้าถูกตัดแขน กลุ่มนักล่าก็ตายกันหมด ข้าอยากจะฆ่ามันนัก!”
สีหน้าทุกคนเศร้าอย่างมาก การเสียแขนของเยี่ยนอวี้เจินทำให้ตบะของเขานั้นลดลงไป 1 ขั้น เขาจึงอยู่ระดับจอมยุทธ์ขั้นปลาย แม้จะฝึกหนักแค่ไหนก็ไม่สามารถกลับไปจุดเดิมได้แล้ว ทุกคนล้วนรู้เรื่องนี้ดี แต่โจวเมิ่นก็ยังปล่อยให้เยี่ยนอวี้เจินมีชีวิตอยู่ ก็เพราะต้องการให้เขาได้รับความอับอายก็เท่านั้น
ลั่วเหอสวมหมวกเพื่อปิดบังใบหน้าที่รู้สึกผิด และได้คำนับเยี่ยนอวี้เจิน
“ข้าขออภัย หากข้าอยู่ตอนนั้น คงอาจช่วยท่านได้บ้าง ท่านคงไม่ตกอยู่สภาพเช่นนี้!”
เยี่ยนอวี้เจินจับมือที่กำลังคำนับของลั่วเหอและยิ้มออกมา เขาไม่โทษลั่วเหอแม้แต่น้อย
“ลั่วเหอ เจ้าอย่าได้โทษตนเอง สุดท้ายก็เป็นข้าที่ไม่รู้จักเจียมตัว ไม่เห็นภาพรวมเป็นสำคัญ จนทุกคนต้องตาย หมู่บ้านถูกเผา!”
สีหน้าที่เศร้าเสียใจของเยี่ยนอวี้เจินทำให้คนอื่นๆ ต่างนึกย้อนเรื่องเมื่อสามเดือนก่อน เรื่องนี้จะเป็นตราบาปที่หลอกหลอนครอบครัวนี้ตลอดไป เย่หนิงเอ๋อร์เข้าไปกอดเยี่ยนอวี้เจิน
“พี่เยี่ยน ท่านอย่าได้โทษตนเองเลย ท่านทำเต็มที่แล้