ยน” ชายคนนั้นวิ่งสะดุดพวกของตนเอง จึงเตะและกวาดมือไล่ทุกคนไป “ไปๆ เร็ว โชคดีขอรับท่านเซียน” คนพวกนี้นั้นวิ่งหนีออกจากหมู่บ้านเย่เผิงไป
เยี่ยนเผิงได้คุกเข่าคำนับลั่วเหอ ทำให้ลั่วเหอใช้พลังปราณยกร่างเยี่ยนเผิงขึ้น
“ขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยเหลือ!”
เหล่าชาวบ้านออกมาจากที่ซ่อนและกล่าวตามที่เยี่ยนเผิงกล่าว ลั่วเหอนั้นไม่ได้สนใจ เขานั้นมุ่งหน้าไปที่บ้านคนแซ่เยี่ยนทันที ก็พบกับเยี่ยนอวี้เจินที่กำลังฝึกทวน แม้แขนจะมีข้างเดียว เขานั้นเมื่อมองทวนเล่มนั้นที่อยู่ด้านหลังของลั่วเหอก็จำได้ทันที และกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจ สับสน และมึนงง
“ลั่วเหอ! นี่เจ้า… เจ้ายังไม่ตายงั้นรึ?”
“ใช่!”
ลั่วเหอเปิดหมวกออก เยี่ยนอวี้เจินใบหน้าที่ซีดเซียวปรากฏรอยยิ้ม ทันใดนั้นเย่เซียนฮวาและเย่หนิงเอ๋อร์ได้ออกมาเจอลั่วเหอ ทั้งหมดนั้นต่างดีใจที่ลั่วเหอนั้นปรากฏตัวและปลอดภัยดี ลั่วเหอมองไปที่แขนของเยี่ยนอวี้เจิน เยี่ยนเผิงกล่าวออกมาด้วยความเครียดแค้นใจ
“เมื่อเดือนก่อนตอนท่านไม่อยู่ โจวเมิ่นขยายอำนาจควบคุมหัวหน้าแต่ละหมู่บ้าน หมู่บ้านไหนที่ไม่ยอมก็จะถูกฆ่าจนหมด คนไหนที่พอมีฝีมือก็เก็บไว้ แต่คนที่เห็นต่างต่างถูกฆ่าตา
