ด้วยรอยยิ้ม ลั่วเหอหมุนทวนป้องกัน ส่วนโจวซินก็ใช้ดาบฟันอย่างต่อเนื่อง คลื่นลมปราณรุนแรงมากพอที่จะทำให้หิมะนั้นแหวกออก
“ทำเหมือนครั้งก่อนสิเจ้า ปัดป้องข้าได้ง่ายๆ เลยไม่ใช่หรือ?”
ลั่วเหอนั้นหมุนทวนและพุ่งตัวถอยหลัง ส่วนโจวซินก็พุ่งตัวไปด้านหน้า ใช้ดาบฟันกดดันลั่วเหออย่างต่อเนื่อง ขาของลั่วเหอนั้นติดกับต้นไม้ด้านหลัง ลั่วเหอจึงเลิกหมุนทวนและงัดทวนขึ้นเพื่อให้โจวซินเสียจังหวะ และใช้ฝ่ามือเล็งไปที่อกของโจวซิน แต่โจวซินก็สามารถควงดาบอย่างรวดเร็วมารับการโจมตี ลั่วเหอนั้นนึกถึงวิชาปัดป้องของตระกูลซู ที่โจวซินกำลังพยายามให้ลั่วเหอใช้มัน ลั่วเหอนั้นคิ้วขมวดและคิดในใจ
“ไม่ได้! ปราณดาบของโจวซินแข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่า หากใช้วิชาปัดป้องของตระกูลซู คนที่จะเสียเปรียบคือเราเอง อีกทั้งเจ้านี่ยังไม่ใช้วิชายุทธ์แม้แต่น้อย”
โจวซินนั้นหัวเราะออกมาพร้อมแกว่งดาบ คลื่นปราณดาบรุนแรงจนทำให้ลั่วเหอต้องแกว่งทวนทำลายคลื่นดาบที่แสนทรงพลัง!
“มาเถอะ ได้เวลาจบแล้ว!”
ลั่วเหอใช้ดัชนีสองนิ้วควบคุมมุกวิญญาณอสูรระดับกลางอีกสองเม็ดให้พลังแก่ลั่วเหอ ทำให้เขานั้นกระทืบพื้นออกมา ลมปราณที่แข็งแกร่งปรากฏ หิ
