ปราณสีเลือดได้หายไป ฝุ่นนั้นกระจายไปทั่ว ลั่วเหอเดินถอยหลังไปหลายก้าว และหมุนทวนไปไว้ด้านหลัง เมื่อฝุ่นจางหายไป โจวซินนั้นก็หายไป เหลือเพียงต้นไม้ที่แตกหักและยุบลง ลั่วเหอนั้นหันตัวมองไปรอบๆ เม็ดสีเทาสามเม็ดได้กลิ้งมาใกล้ๆ กับลั่วเหอ เขานั้นจึงใช้ทวนทุบเม็ดสีเทานั้นจนระเบิดออก
ลั่วเหอนั้นรีบกระโดดถอยหลัง และใช้มือปิดจมูกไว้ ลั่วเหอที่ลอยตัวอยู่ก็หันซ้ายหันขวา แต่กลับพบเพียงควันสีเทารอบตัว ที่แท้เม็ดสีเทาก็คือระเบิดควัน เมื่อลั่วเหอตรวจสอบแล้วว่าไม่ใช่ควันพิษ ทำให้ลั่วเหอนั้นแกว่งทวนไปรอบๆ ทำให้กลุ่มควันกระจายตัวไป
เสียงฝีเท้าวิ่งไม่หยุด!
“ลั่วเหอ! ฝีมือเจ้าไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ก็เท่านั้น!”
หินก้อนหนึ่งถูกปาด้วยความเร็วเข้ามาที่ลั่วเหอ แต่ก็ถูกทวนของลั่วเหอฟาดลงพื้นจนแตกกระจายเป็นผุยผง
“ฮ่าๆ ข้าอยู่นี่”
ดาบปราณรุนแรงของโจวซินพุ่งผ่านหน้าลั่วเหอไป ลมด้านหลังของลั่วเหอนั้นแปลกไป ทำให้ลั่วเหอหมุนตัวแกว่งทวนโจมตีโจวซินที่พุ่งฝ่ามือปราณมาจากด้านหลัง แต่โจวซินหมุนตัวและกระแทกฝ่ามือกดทวนของลั่วเหอ ทำให้ทวนชี้ลงพื้นดิน และใช้อีกมือโจมตีลั่วเหอ ทำให้เขานั้นโดนฝ่ามือโจวซิน
