ผ่านมาสี่วัน โจวเมิ่นและเยี่ยนอวี้เจินต่างส่งคนของตนเองตามหาลั่วเหอและโจวซิน เป้าหมายของทั้งคู่นั้นไม่เหมือนกัน คำสั่งของเยี่ยนอวี้เจิน เมื่อพบทั้งสองให้รีบเข้าช่วยเหลือและนำกลับมาทันที แต่คำสั่งของโจวเมิ่นนั้น เมื่อพบทั้งสอง หากลั่วเหอมีชีวิตอยู่ให้ฆ่าลั่วเหอ และช่วยเหลือโจวซิน
คนของโจวเมิ่นได้มาคำนับโจวเมิ่น
“พวกเราหาทั่วป่าทุกเขตแล้ว ไม่พบตัวนายน้อยเลยขอรับ!”
โจวเมิ่นสีหน้าปรากฏความไม่พอใจ เขาชูมือไปที่คนของตน ชายคนนั้นพุ่งเข้าหามือโจวเมิ่น จากนั้นโจวเมิ่นก็บีบคอจนชายคนนั้นเกือบหมดลมหายใจ และโยนออกจากมือ
“หาต่อไป หา! ถ้ารอบนี้หาไม่เจอ พวกแกต้องตาย เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจขอรับ!”
ลั่วเหอนั้นยังอยู่ในถ้ำที่เดิม เขานั้นกำลังรักษาแผลของตนเอง และลมปราณจำนวนมากที่สูญเสียไป ยิ่งระดับสูงขึ้น มุกวิญญาณระดับกลางก็เริ่มไม่มีผลในการช่วยเหลือการบ่มเพาะของลั่วเหอ หลายวันมานี้ลั่วเหอนั้นศึกษาเคล็ดวิชาในคัมภีร์เซียน จึงสามารถเสกเปลวไฟออกมาได้เหมือนจิ้งเผิง
จักรพรรดิมารสวรรค์นั้นก็สั่งสอนลั่วเหอในการวางวิชาค่ายกลกับดัก เพื่อที่จะจัดการสัตว์อสูร เพราะจักรพรรดิมารสวรรค์ไม่สามารถสัมผัสอะไ