กระแทกเต็มอก
ลั่วเหอถอยไปไกล เขานั้นกระอักเลือดออกมา ลั่วเหอปลดปล่อยพลังปราณระดับจอมยุทธ์ขั้นเริ่มต้นออกมา ลั่วเหอกำทวนแน่นและหลับตาลง เสียงใบไม้ขยับ เสียงหิมะที่กระทบกับใบไม้ เสียงลม ลมที่พัดผ่านต้นไม้ พัดผ่านใบไม้ ล้วนอยู่ในการสัมผัสของลั่วเหอ
แม้จะมีควันที่ทำให้ลั่วเหอไม่สามารถมองเห็นได้ แต่การตรวจจับของลั่วเหอนั้นเก่งกาจ เพราะสองเดือนมานี้ สัตว์อสูรไม่ธรรมดาบางตัวสามารถเก็บกลิ่นอายของตนเองได้เพียงชั่วครู่ แต่ก็มากพอที่จะสังหารนักล่าสัตว์อสูร ลั่วเหอจึงได้ฝึกการตรวจจับเป็นพิเศษ ระเบิดควันเพียงเล็กน้อยของโจวซินจึงไม่สามารถทำอะไรต่อการรับรู้ของลั่วเหอได้แม้แต่น้อย
โจวซินนั้นระบำดาบเลือดคลั่งออกมา คลื่นดาบปราณนั้นรุนแรงโจมตีทิศทางลั่วเหอ แต่เขานั้นก็สามารถทำลายได้ทั้งหมด และพุ่งโจมตีโจวซิน เมื่อใกล้ตัวโจวซิน ลั่วเหอนั้นลืมตาขึ้นและใช้วิชาทวนอสรพิษแดงพุ่งโจมตีกระแทกร่างของโจวซิน แต่คลื่นปราณดาบเลือดคลั่งปรากฏกระจายอาณาเขตทำลายอสรพิษแดง
“แค่นี้เองหรือ? ลั่วเหอ!” โจวซินเรียกชื่อลั่วเหออย่างเยาะเย้ย
เขานั้นกำดาบฟันลั่วเหอไม่ยั้ง แต่ลั่วเหอจึงหมุนทวนเพื่อป้องกัน แต่ค