รั้งนี้ทวนได้กระเด็นออกไป เพราะปราณจากดาบของโจวซิน ทำให้ลั่วเหอนั้นไม่มีทางเลือก ต้องใช้วิชาตราประทับดาวมาร ในมือซ้ายปรากฏตราประทับดาวมารขนาดเล็กขึ้น มันค่อยๆ ขยายใหญ่
ลั่วเหอยกมือซ้ายขึ้นชูขึ้นฟ้า ตราประทับดาวมารขนาดใหญ่ที่พอจะคลุมกระท่อมหลังหนึ่งได้ปรากฏขึ้น แพร่กระจายคลื่นพลังปราณสีม่วงของตราประทับดาวมารไปทั่ว ทำให้ต้นไม้นั้นถูกเงาของตราประทับดาวมารบดบังแสงอันน้อยนิดจากท้องฟ้า
“ตราประทับดาวมาร!”
ตราประทับดาวมารนั้นพุ่งทับร่างโจวซิน เขานั้นระเบิดพลังปราณระดับจอมยุทธ์ขั้นกลางออกมา เลือดของโจวซินถูกอักษรเลือดที่ดาบของเขาดูดกลืน คลื่นปราณดาบสีเลือดขนาดยักษ์ปรากฏร่างเป็นส่วนปลายดาบต้านตราประทับดาวมาร ขาของโจวซินทรุดลง โจวซินกระอักเลือดออกมา
“นี่มันวิชาอะไรกัน? แค่กๆ”
“ตายซะ!”
ปราณดาบเกิดรอยร้าว พร้อมกับเกิดรอยร้าวที่ดาบของโจวซิน เพียงไม่กี่ลมหายใจ ดาบของโจวซินได้หักลง ตราประทับดาวมารรุนแรงกว่าที่คิด ปราณสีม่วงที่หลุดรอดออกมาจากการทับร่างโจวซินกระจายไปทั่วทิศ กระแทกต้นไม้จนล้มลง ลั่วเหอนั้นยิ้มออกมาและเช็ดเลือดที่ปากของตนเอง และเดินจากไปด้วยท่วงท่าที่ไร้เรี่ยวแรง เดิน
