ไปเซไปมา
“นึกไม่ถึงตราประทับดาวมารจะแข็งแกร่งเช่นนี้ หากใช้อีกรอบ เส้นลมปราณคงขาดสะบั้น ท่านอาจารย์พูดถูก แม้แต่ตอนนี้ความแข็งแกร่งของข้าคงใช้ได้เพียงครั้งเดียวต่อวัน”
ลั่วเหอกระอักเลือดออกมา เขานั้นใช้มือปิดปาก ทำให้เลือดของเขาเต็มมือของเขาเอง ลั่วเหอมองเลือดของตนเองและยิ้มออกมา เขานั้นมองร่างกายตนเองมีแต่รอยฟกช้ำและบาดแผลจากปราณดาบของโจวซินที่ฟันร่างกายของเขา ลั่วเหอใช้ทวนเป็นไม้เท้าช่วยพยุงร่าง เขานั้นเดินไปได้ไม่นานก็ล้มลง หิมะนั้นก็ตกเรื่อยๆ
เพียงไม่นานลั่วเหอก็ไม่อาจทนความเจ็บปวดของบาดแผล เขานั้นได้สลบลงกลางหิมะ ชายผู้หนึ่งสวมใส่อาภรณ์ขาวของสำนักเวียนสวรรค์ ด้านหลังแบกหีบกระบี่ เขานั้นเหยียบกระบี่บิน ชายผู้นี้ก็คือจิ้งเผิง เขานั้นได้ขี่กระบี่บินมาหยุดใกล้ๆ ร่างของลั่วเหอ จิ้งเผิงนั้นได้ตามพลังอนุภาพของลั่วเหอมา เขานั้นคิดว่าเป็นสัตว์อสูรระดับสูง แต่เมื่อมาถึงก็พบเพียงลั่วเหอ
จิ้งเผิงจิ้มไปที่หน้าของลั่วเหอ เขานั้นพยายามเรียกลั่วเหอ
“นี่เจ้าตายหรือยัง? นี่ๆ”
ลั่วเหอลืมตาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงดูเหนื่อยล้า เหมือนลมหายใจรวยริน
“หากท่าน...ยังจิ้ม…แก้มของข้า…ต่อไป
