ห่างไกลจากกลุ่มหลัก ไกลจนใครก็ตามไม่สามารถตะโกนขอความช่วยเหลือได้ หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
ลั่วเหอนั้นชี้ทวนไปที่โจวซิน
“พอเถอะ ไกลมากแล้ว”
เมื่อโจวซินหันมา ใบหน้านั้นช่างน่ากลัว เขานั้นปรากฏสีหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่ลั่วเหอก็ยังมองด้วยสายตาที่ไร้ความกลัวเหมือนเช่นเคย
“หึๆ ใช่ๆ ไกลมากแล้ว ไกลพอที่จะฆ่าใครสักคน เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
ลั่วเหอไม่ได้ตอบสิ่งใด แต่เขานั้นตั้งกระบวนท่าทวนพร้อมต่อสู้ มุกวิญญาณระดับกลางสามเม็ดปรากฏให้พลังลั่วเหออยู่ด้านหลังเพียงหนึ่งเม็ด
“ก็ใช่ แต่คนที่ตายย่อมไม่ใช่ข้า”
สีหน้าที่มั่นใจของลั่วเหอเหมือนกับตอนนั้น สีหน้าที่ไร้ความกลัว คำพูดที่ดูเย่อหยิ่ง ไร้กังวล และไม่เห็นโจวซินในสายตา มันเป็นอะไรที่ทำให้โจวซินนั้นอยากฆ่าลั่วเหอมาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ครั้งที่เยี่ยนอวี้เจินมาช่วยลั่วเหอได้ทัน สองเดือนมานี้ คนที่โจวซินอยากเจอมากที่สุดก็คือลั่วเหอ เขานั้นหยิบดาบออกมาและปลดปล่อยพลังปราณคลุมตัวระดับจอมยุทธ์ขั้นกลาง
ลั่วเหอนั้นเพ่งมองไปที่โจวซินและคิดในใจ
“นึกไม่ถึง โจวซินจะเข้าสู่ระดับจอมยุทธ์ขั้นกลางภายในสองเดือน!”
โจวซินใช้นิ้วถูดาบของตนและพุ่งเข้าโจมตีลั่วเหอ
