ตว์อสูรระดับต่ำก็ปรากฏขึ้น และถูกจัดการอย่างง่ายดาย ลั่วเหอแทบไม่ได้ลงมือ เขาเพียงนั่งบนซากสัตว์อสูร ปล่อยให้คนอื่นจัดการ และค่อยใช้วิชากลืนดาราดูดซับแก่นวิญญาณ
ไม่นาน ลั่วเหอก็พุ่งเข้าไปในป่าลึก ไล่สังหารสัตว์อสูรระดับกลางอย่างรวดเร็ว เขาสังหารได้สองตัว ก่อนจะต้องหยุดหอบหนัก และนั่งพิงต้นไม้พัก
แต่ทันใดนั้น หางของสัตว์อสูรก็ฟาดเข้ามาจากด้านหลัง ผ่าต้นไม้ขาดเป็นสองท่อน ลั่วเหอก้มหลบได้ทัน
“มากพอแล้ว… คราวนี้คุ้ม”
เขาตวัดทวนโจมตีต่อ ใช้วิชาอสรพิษแดงสังหารสัตว์อสูร แต่เกล็ดของมันแข็งแกร่งผิดปกติจนต้านไว้ได้
“แค่ก… ฝืนเกินไปจริง ๆ”
ลั่วเหอรีบรวบรวมพลัง ใช้วิชากลืนดาราดูดซับแก่นวิญญาณทั้งหมด ก่อนเตรียมกลับออกจากป่า
แต่เขากลับรู้สึกถึงบางอย่าง จึงหยุดเดิน
หิมะเริ่มตกอีกครั้ง
ไอเย็นแผ่ผ่านร่างอย่างชัดเจน ลั่วเหอกำทวนแน่นและเดินตามความรู้สึกไปเรื่อย ๆ ยิ่งเข้าใกล้ คลื่นพลังยิ่งรุนแรงขึ้น จนพบว่าต้นไม้รอบ ๆ ถูกแช่แข็งทั้งหมด
“แปลกมาก… ที่นี่ไม่ใช่แดนเหนือ ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
ทันใดนั้น คลื่นไอเย็นพุ่งเข้ามา ลั่วเหอกระโดดหลบได้อย่างหวุดหวิด ด้านหน้าคือสัตว์อสูรขนาดใหญ่ที่กำลังหนีอยู่
