แปดคนต่างคุยกันสนุกสนาน โดยหนึ่งในแปดคนนั้นพูดขึ้นมา
“เห็นไหม! หัวหน้าก็เข้าใจผิด จะให้เด็กนั่นมาช่วยเราแทน หัวหน้าน่าขันไหมล่ะ?”
พวกเขาทั้งแปดหัวเราะออกมา อีกคนก็พูดเสริม
“นี่ดูสิ ยังไม่มาเลย ปกติก็เห็นมากับเรา แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ล่าตัวนั้นเสร็จก็หายไปไหนไม่รู้”
อากาศรอบ ๆ เริ่มร้อนขึ้น เมื่อทั้งหมดหันไปดูสัตว์อสูรระดับกลางที่เพิ่งจับมาได้ ก็พบว่าผิวของมันมีปราณสีแดงและแผ่ความร้อนออกมา ทุกคนเห็นดังนั้นจึงจับอาวุธแน่น และเตรียมพุ่งสังหาร
แต่เมื่อนึกได้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว สัตว์อสูรตัวนี้ระเบิดคลื่นพลังออกมาจนตาข่ายขาด มันโจมตีทุกคนไม่เลือกหน้า ตอนนี้มันเข้าสู่สภาวะโกรธ แม้จะปาหินให้มันสนใจมันก็ไม่สนอีกแล้ว พยายามจะสังหารเหยื่อตรงหน้าที่มันเห็นเป็นคนแรก ชายคนนั้นวิ่งหนีสุดชีวิต ส่วนคนที่เหลือก็รีบโจมตีด้วยคลื่นฟันจากอาวุธของตนเอง แต่กลับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ ชายคนนั้นตะโกนดังลั่น
“ช่วยข้าเร็ว!”
เสียงของลั่วเหอดังขึ้น
“ก้ม!”
ชายที่กำลังวิ่งหนีสัตว์อสูรก้มลงทันที ทวนประกายเพลิงพุ่งโจมตีสัตว์อสูรระดับกลางจนกระเด็นไปไกล ชายที่ถูกช่วยไว้เงยหน้าขึ้นก็เห็นทวนที่คุ้นเคย จึงยิ้มด้
