วยความดีใจ คิดว่าเป็นเยี่ยนอวี้เจิน แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่
เป็นชายอายุราว 16 ปี สวมใส่อาภรณ์ขาวและผ้าคลุมขนสัตว์ที่ดูธรรมดา ผมดำยาว ใบหน้างดงามราวเทพเซียน ผิวขาวดั่งหิมะ แววตาดูเย่อหยิ่ง ชายผู้นี้ก็คือ ลั่วเหอ!
“ถอยไป! ตรงนี้ข้าจัดการเอง”
ลั่วเหอตวัดทวนประกายเพลิง ทวนนั้นเกิดไฟลุกขึ้น เขาจ้องไปที่สัตว์อสูรตัวนั้น ก่อนกำทวนแน่นและพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุด โจมตีสัตว์อสูร แต่ทว่ามันก็ไม่ธรรมดา มันใช้เขาที่แข็งแกร่งของมันต้านพลังทวนประกายเพลิงไว้ ลั่วเหอยิ้มออกมาและปลดปล่อยพลังลมปราณระดับกำเนิดขั้นเริ่มต้น ปราณสีขาวคลุมทั่วร่าง การต้านพลังครั้งนี้ลั่วเหอเป็นฝ่ายชนะ สัตว์อสูรถอยหลังไปเรื่อย ๆ
ลั่วเหอหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นเยี่ยนอวี้เจินที่เลือนรางกำลังร่ายรำทวน ลั่วเหอร่ายรำทวนทับเงานั้นได้อย่างสมบูรณ์ การโจมตีราวกับเยี่ยนอวี้เจินกำลังโจมตีสัตว์อสูรระดับกลางตัวนี้เอง คนที่มองอยู่ต่างตะลึงอย่างมาก ราวกับเห็นลั่วเหอทับซ้อนกับเยี่ยนอวี้เจินจนเผลอพูดออกมา
“หัวหน้า!”
สัตว์อสูรระดับกลางตัวนี้ไม่สามารถทำอะไรลั่วเหอได้เลยแม้แต่น้อย มันพยายามพุ่งชน แต่ก็ถูกตีกลับไป ลั่วเหอคิดในใจ
“