ผ่านมาหลายวัน เยี่ยนเผิงก็ฟื้นขึ้นมา ทุกคนนั้นดีใจอย่างมาก เยี่ยนเผิงนั้นพอเห็นหน้าลั่วเหอก็ไม่พอใจ เพราะเยี่ยนเผิงจำได้เพียงว่า เขานั้นกับพี่สาวของเขาช่วยกันต่อสู้กับโจวซิน ส่วนลั่วเหอนั้นวิ่งหนีไป ลั่วเหอนั้นไม่เสียเวลาในการอธิบาย เพราะเยี่ยนเผิงไม่ยอมฟัง ลั่วเหอจึงเดินจากไป
เสียงเคาะประตูหน้าบ้านคนแซ่เยี่ยนดังขึ้น
ลั่วเหอที่กำลังจะเดินเข้าไปที่ห้องของตนเอง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู จึงเดินไปเปิดประตู เมื่อเปิดออกก็พบกับชายอายุราว 35 ปี คนนี้นั้นถือถุงเงินโยนไปโยนมา เมื่อลั่วเหอเห็นก็จำได้ทันที
ลั่วเหอนั้นรีบปิดประตู และวิ่งไปเอาทวนเหล็กที่หยิบมาเมื่อวานโดยยังไม่ได้จ่ายเงิน ลั่วเหอนั้นเอาเสื้อเช็ด ๆ ทวนเหล็ก แล้วเปิดประตูยื่นทวนให้กับเจ้าของทวน
“ข้าขอโทษด้วย มันจำเป็นจริง ๆ นี่ทวนเหล็กของท่าน” ชายผู้นั้นถอนหายใจและรับมา
เขานั้นดูทวนไปมา เมื่อพบว่าไม่มีจุดไหนเสียหาย จึงพยักหน้าและกอดอก เขานั้นโยนถุงเงินขึ้นลงก่อนจะเปิดถุงเงินดู
“ถึงจะไม่เสียหายตรงไหน แต่ว่าเจ้าหยิบทวนที่ร้านข้าไปใช้ มันก็ควรมีค่าใช้ทวนหน่อยสิ?” ชายคนนั้นจ้องไปที่ลั่วเหอ และยื่นมือเข้ามาใกล้หน้าลั่วเหอ ทำเ
