อาลั่วเหอถอยหลัง สีหน้าไม่ดีอย่างมาก เพราะลั่วเหอนั้นไม่มีเงินติดตัวแม้แต่น้อย
เย่เซียนฮวานั้นหยิบศิลามา 45 ก้อน มันคือสิ่งที่ใช้แลกเปลี่ยนในภพเสวียนเทียน เย่เซียนฮวานั้นนำไปวางที่มือของชายร้านขายทวน
“ข้าซื้อทวนของเจ้า ไปซะ”
“ขอบคุณคุณหนู”
ชายร้านขายทวนคำนับเย่เซียนฮวาและลั่วเหอ ก่อนจะนำศิลานั้นใส่ถุงเงินแล้วเดินจากไปอย่างยิ้มแย้ม
ลั่วเหอนั้นคำนับเย่เซียนฮวาและกล่าว
“ขอบคุณมากแม่นางเซียนฮวา แต่ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อทวนให้ข้าเลยก็ได้ มันแพงมาก”
เย่เซียนฮวากล่าวออกมา“ท่านเรียกข้าเสี่ยวฮวาเถอะ ถึงอย่างไรท่านก็ช่วยข้าและน้องข้าไว้ พวกเรานับว่าเป็นสหายกัน”
ลั่วเหอนิ่งเงียบ คำว่า “สหาย” ทำให้เขานึกถึงหน้าของซูมู่หรง ลั่วเหอคิดว่าซูมู่หรงจะนับเป็นสหายได้หรือไม่ แม้เขาจะใจร้ายไปบ้าง แต่คนที่ใจร้ายผู้นี้ กลับเป็นคนเดียวที่เข้าช่วยเหลือลั่วเหอตอนลำบากที่สุด คิดได้ดังนั้นจึงรีบลาเย่เซียนฮวา และเข้าไปในห้องของตนเพื่อบ่มเพาะ
ลั่วเหอนั่งรวบรวมพลังลมปราณ คลื่นปราณแท้สีขาวปรากฏรอบตัว ในห้วงความคิดของเขา เขานึกถึงแก่นลมปราณของตนเองที่ตอนนี้เหมือนบ่อน้ำที่ไร้ก้นบึ้ง การบ่มเพาะของเขาเชื