ี่เข้าใจลั่วเหอผิด
“พี่ชาย… ข้าขอโทษ ข้าพึ่งฟื้นก็ตัดสินท่านแล้ว… งื้อ ๆ… ข้าขอโทษ”
ลั่วเหอลูบหลังเยี่ยนเผิงเบา ๆ แต่เยี่ยนเผิงยิ่งกอดแน่นขึ้น
“นี่เจ้าเป็นผู้ชายแท้ ๆ อย่าให้น้ำตามันไหลออกมาง่าย ๆ เช่นนี้…”
ลั่วเหอพูดจบก็พลันนึกถึงบิดาของตน สมัยเด็กมีเพียงสองคนพ่อลูก เวลาที่เขาร้องไห้ บิดาก็มักพูดเช่นนี้เสมอ
เย่เซียนฮวาที่เห็นก็ยิ้มออกมา ลั่วเหอส่งสายตาให้เย่เซียนฮวาช่วยดึงเยี่ยนเผิงออก แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปจัดการธุระของตน
……….
หมู่บ้านเหล็กดำ
บ้านคนแซ่โจว
เป็นบ้านขนาดใหญ่ แตกต่างจากบ้านแซ่เยี่ยนที่เป็นกระท่อมสามหลังติดกัน มีรั้วกั้นและประตูอีกชั้น ภายในเป็นโถงประชุมของกลุ่มล่าสัตว์อสูรที่มีโจวเมิ่นเป็นผู้นำ คนจำนวนมากมารวมตัวกันเพื่อรอหัวหน้าของตน
โจวเมิ่นเดินมานั่งด้านหน้า พร้อมกับโจวซินที่เดินตามหลังมา ทุกคนต่างคำนับ
“ท่านหัวหน้า!”
โจวเมิ่นนั่งลงและมองทุกคนอย่างเรียบเฉย ก่อนจะกล่าว“ทุกคนคงสงสัย ว่าข้าป่าวประกาศเรื่องนั้นทำไปทำไม”
ทุกคนพยักหน้าและตอบพร้อมกัน“ใช่”
“ข้านั้นไม่เข้าใจ ทำไมต้องเสียศิลาจำนวนมากเพื่อสัตว์อสูรระดับสูง ทั้งที่เราเป็นคนพบมันเอง ไม่แน่
