่องแต่สิ้นเปลืองพลังภายใน ทั้งสองจึงเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ และต่อสู้กันแบบสูสี
โจวเมิ่นเรียกมีดกลับมาที่มือ และรวบรวมพลังปราณ
“มีดบินสังหาร!”
มีดพุ่งตรงอย่างรวดเร็ว เยี่ยนอวี้เจินยกทวนขึ้น ปิดตาและถ่ายพลังลมปราณลงไป
“อาวุธอำนาจธาตุ นามทวนประกายเพลิง อสรพิษแดง!”
อสรพิษเพลิงพุ่งออกชนมีดบิน เกิดการระเบิดพลังปราณอย่างรุนแรง ทั้งสองฝ่ายกระเด็นถอย บาดเจ็บพอ ๆ กัน
ควันพลังปราณยังไม่จาง ลั่วเหอรีบพยุงเยี่ยนอวี้เจินกลับบ้านตระกูลเยี่ยน แม้ตนเองจะบาดเจ็บ แต่เขารู้ว่าอีกฝ่ายมาช่วยตน
โจวซินและพวกที่ยังลุกไหวรีบพยุงโจวเมิ่นกลับไป โจวซินหันกลับมามองด้วยแววตาไม่ยอมแพ้
เมื่อถึงบ้านตระกูลเยี่ยน เย่หนิงเอ๋อร์เห็นสภาพสามีแล้วร้องไห้ทันที
“ท่านหมอ! ท่านหมอ!”
หญิงชราผมขาวเดินออกมา กลิ่นสมุนไพรอบอวลไปทั่วร่าง นางตรวจชีพจรแล้วถอนหายใจ
“โชคดีนัก บาดเจ็บภายนอกไม่มาก แค่พักฟื้นสักระยะก็พอ”
นางตรวจลั่วเหอ พบว่าไม่ร้ายแรงมาก จึงทำการทายาและพันแผลให้
เย่เซียนฮวาเห็นทุกคนบาดเจ็บเพราะตนเอง กำมีดแน่น
“ข้าจะไปฆ่าพวกมัน!”
แต่ถูกมารดารั้งไว้
“อย่าไปเลย แม่ขอร้อง แม่ไม่อยากเห็นใครเจ็บอีกแล้ว”
เย่เซียนฮวาก้มหน้า กำหมัด
