ความห่างของระดับการบ่มเพาะ พวกเจ้าจะทำอะไรได้!”
เย่เซียนฮวาไม่รีรอ กำมีดในมือขวาแน่น และพุ่งเข้าไปโจมตี แต่รองนักล่าสัตว์เพียงตั้งดาบ คลื่นดาบนั้นต้านการโจมตีมีดของเย่เซียนฮวา เยี่ยนเผิงนั้นพุ่งเข้าไปพร้อมรวบรวมพลังปราณที่กำปั้นเต็มที่ รองนักล่าสัตว์ใช้หางตามอง และระเบิดคลื่นพลังปราณออกมา ทั้งสองนั้นกระเด็นไปไกล เย่เซียนฮวากระเด็นชนกับกล่องไม้ของชาวบ้าน ส่วนเยี่ยนเผิงชนกับขอบสะพานมรกตจนกระอักเลือดออกมาและสลบไป
เย่เซียนฮวาปักมีดลงสะพาน และรีบวิ่งไปหาเยี่ยนเผิงด้วยความตกใจ นางตะโกนขึ้น“เยี่ยนเผิง ๆ… ตื่นขึ้นมา เจ้าตื่นขึ้นมาสิ!”
ชาวบ้านเห็นก็กำแขนตนเองแน่นที่ช่วยอะไรไม่ได้ เย่เซียนฮวากระอักเลือดออกมาเช่นกัน ใบหน้านางโศกเศร้าอย่างมาก น้ำตานางหยดใส่เยี่ยนเผิง จนเยี่ยนเผิงลืมตาขึ้นมา“ท่านพี่ ข้าเจ็บเหลือเกิน!”
รองนักล่าสัตว์มองดู ก็ไม่แสดงสีหน้าอะไร เพียงกล่าว“ขออภัยด้วย ข้าว่าข้าเบามือแล้วนะ…”
เย่เซียนฮวาปล่อยร่างของเยี่ยนเผิงนอนลง“เจ้านอนรอพี่เดี๋ยวนะ”
เย่เซียนฮวา ลมปราณปรากฏปกคลุมร่าง นางชูมือ มีดที่ปักอยู่บนพื้นสะพานมรกตพุ่งเข้าหามือของนาง รองนักล่าสัตว์พยักหน้า“ข้ารู้แล้ว งั้นตี
