เจ้าให้สลบ และพาเจ้ามากับข้าดีหรือไม่?”
เย่เซียนฮวาตะโกนชื่อจริงของรองนักล่าสัตว์ดังไปทั่วทิศ“โจวซิน!”
ขณะที่ทั้งคู่จะต่อสู้กัน มีร่างชายสองคนถูกซัดพลังปราณจนกระเด็นมาที่ทั้งคู่ พวกมันคือพวกของโจวซิน นอนกระอักเลือด ลั่วเหอลอยมาทางขวา ถือทวนเหล็ก มือซ้ายไขว้หลัง ลั่วเหอปัดดาบของโจวซินขึ้นชี้ฟ้า และใช้ฝ่ามือซัดโจวซินจนถอยหลังไป
โจวซินตกใจกับฝีมือของลั่วเหอ เขาคิดในใจว่า“เจ้านี่ทำอะไรข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่เมื่อปราณดาบของข้าถูกผลักออกอย่างง่ายดาย…”
โจวซินสะบัดดาบ และปลดปล่อยพลังลมปราณอีกครั้ง ลั่วเหอมองที่มือของตนเอง และคิดในใจว่า“คิดไม่ถึงว่า หมัดและวิชาการปัดป้องของตระกูลซูจะมีประโยชน์อยู่บ้าง”
ลั่วเหอหันไปมองเยี่ยนเผิงที่นอนหมดสติ และมีเลือดไหลออกจากปาก ทำเอาลั่วเหอหงุดหงิดไม่น้อย ลั่วเหอหันไปหาเย่เซียนฮวา“ต้องโทษข้ามาช้าแล้ว แม่นางเซียนฮวารีบพาเยี่ยนเผิงไปรักษาเถอะ ตรงนี้ข้าจัดการเอง!”
เย่เซียนฮวาพยักหน้า แต่เมื่อแบกเยี่ยนเผิงก็หันไปหาลั่วเหอ“แต่ว่าระดับการบ่มเพาะของท่าน…”
แววตาที่ไร้กังวลของลั่วเหอทำเอาเย่เซียนฮวาเริ่มวางใจ
“ข้ามีแผนของข้า เจ้าไปเถอะ”
เย่เซียนฮวาคำนับ
