แล้วก็กลายเป็นความระแวดระวังแทน เขาเห็นฉินโม่ฝังนางกับตา แล้วจะยังมีชีวิตอยู่ต่อมาอีกได้อย่างไรเล่า
แต่วาจานี้เขาเคยพูดกับนางเพียงคนเดียวเท่านั้น และมีเพียงแค่นางเท่านั้นที่พูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้กับตน มีเพียงแค่นางเท่านั้นที่เรียกเขาว่าเจ้าพยาธิซานได้
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นสายตาซับซ้อนนั้นของเขาจึงถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ข้าเคยรับปากเจ้าว่าจะจัดงานเลี้ยงเนื้อไก่ล้วนให้เจ้าร่ำสุราสักครา วันนี้ข้าจัดมันขึ้นมาแล้ว เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมไว้หน้าสักหน่อยเล่า”
โม่ซานเดินเข้าไปหาเธออย่างตกตะลึง เมื่อเห็นรอยยิ้มในแววตาเธอ ถึงแม้ว่าตัวคนจะเปลี่ยนไป แต่แววตานั้นไม่ผิดแน่ เป็นนางที่เขารู้จักผู้นั้นนั่นเอง
เขายื่นมือไปหยิกแก้มเธอจึงถูกเธอเอื้อมมือมาปัดทิ้ง
“หากผิวบอบบางของข้าถูกเจ้าหยิกจนเสียหาย เจ้ารับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ” เธอพูดพลางถลึงตาใส่เขา “เอ๊ะ เหตุใดวาจานี้จึงคุ้นหูถึงเพียงนี้เล่า ข้านึกออกแล้ว ตอนนั้นเจ้าก็คิดจะหยิกแก้มข้าเช่นกัน! ไม่พบกันตั้งนาน เหตุใดพอพบหน้ากันเจ้าถึงยังเป็นเช่นนี้อยู่อีก!”
เมื่อได้ยินวาจานี้ แววตาสงสัยของโม่ซานก็ยินดีจนแทบคลั่ง ตอนนั้นนางก็เอ่ยวาจาเช่นเดียวกันนี้กับเขา ถ้าหากผู้
