ามราตรีถึงสองวัน แล้วมาหยุดลงที่ด้านนอกเมืองอวี่
“จิ๊บๆ…”
นกกระเรียนกระดาษตัวหนึ่งบินออกมาจากเมืองอวี่แล้วบินวนข้างหูคงเซียงอี๋รอบหนึ่ง หลังจากนั้นจึงร่อนลงบนมือของนาง เมื่อพลังวิญญาณสลายไปก็กลับกลายเป็นนกกระเรียนกระดาษธรรมดา
“เจ้านกกระเรียนน้อยบอกว่าโม่ซานมาถึงเมืองอวี่แล้ว กำลังพักอยู่ในโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดของเมือง” คงเซียงอี๋พูดกับทุกคน
“เช่นนั้นพวกเราก็ไปพักด้วยสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “รู้หรือไม่ว่าเขามาที่นี่เพราะเหตุใด ด้วยเรื่องอันใด จะอยู่ที่นี่กี่วัน”
“ไม่รู้ว่าด้วยเรื่องใด แต่บอกว่าจะพักอยู่ที่นี่สี่วัน ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งวันกว่าๆ แล้ว พวกเรายังมีเวลาอีกสองวันเศษ” คงเซียงอี๋พูด “ระยะเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ข้าว่าพวกเรารีบไปหาเขาดีกว่านะ”
“ตอนนี้ไปดูว่าสถานการณ์เป็นเช่นไรก่อนดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“อืม”
พวกเขาเข้าไปในเมืองแล้วหาโรงเตี๊ยมที่โม่ซานอาศัยอยู่จนพบจึงเข้าไปพักด้วย
ต้องการห้องสี่ห้อง ตอนที่รับฟังข่าวจากเสี่ยวเอ้อร์ เสี่ยวเอ้อร์บอกว่าโม่ซานออกไปตอนเช้า กลับมาตอนค่ำทุกวัน จากนั้นทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อน
“เฟิงเอ๋อร์ สภาพของข้าในตอนนี้ไม่เหมาะสมที่จะไปพบโ
