ม่ซาน พวกเจ้าไปลองดูก่อนสิ ไม่แน่อาจจะสำเร็จก็ได้นะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก็ได้”
“อีกประเดี๋ยวข้าจะไปเตรียมยาให้เจ้า รักษาเสียงของเจ้าก่อนเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดต่อไป
“ท่านเองก็เดินทางมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ พักผ่อนก่อนเถิด ตั้งแต่ออกมาจากหุบเขาสลายอันตะ เสียงของข้าก็เป็นเช่นนี้แล้ว ผ่านมาหลายปี ข้าเคยชินเสียแล้วล่ะ” ซีเหมินเฟิงพูด
“ข้ารู้น่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ไป ข้าจะพาเจ้าไปดูสถานที่ของข้า”
พอพูดจบเธอก็พาซีเหมินเฟิงเข้าไปในเจดีย์วิญญาณ ในขณะที่พวกเขาหายตัวไปนั้น อูหลิงอวี่ที่นั่งบำเพ็ญอยู่ในห้องติดกันก็ลืมตาขึ้น
“พี่หญิง นี่คือเจดีย์วิญญาณหรือ” ซีเหมินเฟิงเห็นทิวทัศน์ภายในเจดีย์วิญญาณก็ตกตะลึงไม่น้อย
“ใช่แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้ายิ้มๆ “ในอดีตที่นี่มีคนอยู่มากมาย แต่ตอนนี้ไปเป็นแขกที่ตระกูลอิ่นกันหมด ดังนั้นที่นี่จึงเงียบเหงาลงไปมากทีเดียว”
“มองร่องรอยออกแล้วว่าสถานที่แห่งนี้มีคนอาศัยอยู่” ซีเหมินเฟิงพูด “ยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าบนโลกใบนี้มีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ มีสถานที่อันยอดเยี่ยมเช่นนี้อยู่ด้วย”
“สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่บิดาของเจ้าของร่างนี้ทิ้งเอาไว้ให้นาง น่าเสียดายที่ในเวลานั้นน
