างไม่อาจบำเพ็ญได้ จึงมิอาจใช้ประโยชน์จากมันได้” ซือหม่าโยวเย่ว์เสียดายแทนเจ้าของร่างเดิมอยู่บ้าง
“ที่นี่เปรียบกับโลกย่อส่วนเหล่านั้นได้เลยนะ ไม่ใช่สิ ดีกว่าพวกนั้นเสียอีก!” ซีเหมินเฟิงกล่าว
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นความอัศจรรย์ใจในแววตาของซีเหมินเฟิงจึงแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “หนึ่งวันของโลกภายนอกเท่ากับภายในนี้สิบวัน ข้าจะไปเตรียมยาก่อน เจ้ามีเวลาก็เที่ยวชมรอบๆ ให้ดีๆ ล่ะ”
พอพูดจบเธอก็เดินไปยังห้องยา ให้เจ้าวิญญาณน้อยช่วยเลือกเครื่องยาหลายชนิดให้เธอจากในแปลงนา หลังจากนั้นจึงหยิบเครื่องยาตากแห้งอีกจำนวนหนึ่ง หลังจากที่เธอทำการกลั่นสกัดเรียบร้อยแล้วจึงเริ่มต้นหลอมยา
หนึ่งวันให้หลัง เธอก็เปิดประตูห้องหลอมยา พอออกมาก็เห็นซีเหมินเฟิงที่กำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ภายในพื้นที่หลอมยา
“พี่หญิง เสร็จแล้วหรือ” หลังจากซีเหมินเฟิงได้ยินความเคลื่อนไหวแล้วจึงเดินเข้ามา
ซือหม่าโยวเย่ว์วางยาวิเศษขวดหนึ่งลงในอุ้งมือเขาพลางเอ่ยว่า “กินหนึ่งเม็ดทุกสองวัน ตอนนี้เจ้ายังมีธุระอีก ต่อไปข้าค่อยพาเจ้าเข้ามาใหม่ ตอนนี้พวกเราออกไปกันก่อนเถิด”
“ได้สิ”
ซือหม่าโยวเย่ว์พาเขาออกมาแล้วให้เขากลับไป จากนั้นตนจึงเริ่มนั่งสมาธิกำหนด
