ลมหายใจบนเตียง
พอเธอลืมตาอีกครั้งก็เป็นวันรุ่งขึ้นแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยข้างนอก เธอจึงลงจากเตียงแล้วเดินออกไป พอเปิดประตูไปก็เห็นคงเซียงอี๋ที่ชักสีหน้าอยู่ข้างประตู
ซีเหมินเฟิงฟังนางพร่ำบ่นอยู่ข้างๆ
“โยวเย่ว์ เจ้าพูดไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ โม่ซานผู้นั้นช่างหัวแข็งยิ่งนัก ไม่ว่าพวกเราจะพูดอะไร เขาก็ไม่ยอมรับปากทั้งสิ้น ทั้งยังไล่พวกเราออกมาอีกด้วย”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองซีเหมินเฟิงปราดหนึ่ง แววตาของเขาก็จนใจเช่นเดียวกัน
“ดูเหมือนว่าผ่านไปตั้งหลายปี เขาก็ยังคงมีอุปนิสัยแปลกพิกลอยู่เช่นเดิมสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม “เข้ามาสิ ข้ามีเล่ห์กลให้พวกเจ้า”
……………………………….
