หม่าโยวเย่ว์หันมามองอูหลิงอวี่ คราวนี้เขามิได้มีสีหน้าล้อเล่นอีก หากแต่เป็นความกังวล
“ศิษย์พี่ ท่านมาได้อย่างไรกัน”
“เห็นเจ้าออกมา ก็เลยตามมาด้วยน่ะสิ” อูหลิงอวี่พูด “ใครจะไปรู้ว่าเห็นเจ้าออกมาจากโรงเตี๊ยมแล้วจะสติเลื่อนลอยมาตลอดทาง จนจะชนต้นไม้อยู่แล้ว”
ซือหม่าโยวเย่ว์ถึงได้พบว่าตนอยู่ห่างจากต้นไม้ใหญ่ริมทางเป็นระยะเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตรแล้ว
“ขอบคุณท่านมาก ศิษย์พี่”
“เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นว่าเจ้าจะเลื่อนลอยได้ถึงเพียงนี้เลย” อูหลิงอวี่พูด
”ไม่มีอะไรหรอก” เธอส่ายศีรษะ แต่ในหัวกลับนึกถึงฉากที่ถูกซีเหมินเฟิงบีบคอเอาไว้เมื่อคืนขึ้นมา
ไม่ถูกสิ!
เธอจึงค่อยนึกถึงความผิดปกติเมื่อคืนนี้ขึ้นมาได้ พลังยุทธ์ของซีเหมินเฟิงมิได้สูงส่งถึงเพียงนี้ ดูจากกลิ่นอายของเขาเมื่อคืน อย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับจ้าวขึ้นไปแล้ว แต่ตอนที่ตนตายไปนั้นเขาเพิ่งจะเลื่อนระดับไปถึงระดับสำนักเทพได้ไม่นาน แล้วจะก้าวหน้าขึ้นมากมายถึงเพียงนี้ในเวลาสิบกว่าปีได้อย่างไรเล่า!
พลังยุทธ์ของเขาแปลกประหลาดเกินไปแล้ว! นอกจากนี้อุณหภูมิอันหนาวเหน็บเสียดกระดูกนั้นย่อมมิใช่อุณหภูมิของคนธรรมดา นี่แสดงว่าร่างกายของเขาไม่ปกติ
“
