กลัวว่าท่านจะต้านทานไม่ไหว นี่ข้าถึงได้พาคนมารับพวกท่านกลับไปอย่างไรเล่า” คำพูดวางก้ามของอิ่นซีทำให้ฝูงชนผู้มามุงดูที่หลบอยู่ไกลๆ พากันหัวเราะออกมา
“ดูท่าทางคราวนี้พวกเจ้าตระกูลอิ่นคิดจะมาฉีกหน้าพวกเราตระกูลเป่ยกงสินะ! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ไม่กลัวที่จะเปิดสงครามกับพวกเจ้า! ทุกคนที่เข้ามา ไม่อนุญาตให้ปล่อยใครหนีไปทั้งนั้น!” เป่ยกงสยงพูด
“ถุยใส่หน้าขยะเก่าอย่างเจ้า ช่างไร้ยางอายจนถึงขีดสุดจริงๆ! เมืองชิวเย่ว์แห่งนี้ก็มีเพียงแค่ขยะเก่าอย่างเจ้านี่แหละที่ทำจนถึงขั้นนี้ได้ เป็นถึงประมุขตระกูลยังทำเช่นนี้ มิน่าเล่าถึงได้เป็นเช่นนี้กันทั้งตระกูล” อิ่นซีด่าคนเก่งกว่าอิ่นฮ่าวมากนัก “ทำไม คนมากกว่าอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่ามีแค่ตระกูลเจ้าเท่านั้นหรือที่มีคนน่ะ ข้าเห็นว่าตระกูลเจ้าไม่เห็นจะมีคนอยู่เลยสักคน!”
ไม่มีคนอยู่เลยสักคนหรือ แสดงว่ากำลังด่าว่าในตระกูลเป่ยกงล้วนไม่ใช่คนกันทั้งสิ้น
“ยังไม่ลงมือกันอีกหรือ!” เป่ยกงสยงก่นด่าคนเหล่านั้น
ยามรักษาการณ์ของตระกูลเป่ยกงรีบต่อสู้กับคนที่อิ่นซีพามา ทันใดนั้นทั่วทุกหนแห่งก็เต็มไปด้วยการโจมตีของทักษะวิญญาณ
แม้ว่าคนที่อิ่นซีพามาจะมีจำนวนไม่มาก แต่พลังยุทธ์ล
