าข้ายังเยาว์วัยอยู่ จิตใจยังไม่แน่วแน่ เรื่องการแต่งงานนั้นยังเร็วเกินไป สำหรับผู้ฝึกยุทธ์อย่างพวกเรา แต่งงานตอนอายุร้อยปีก็ยังเร็วเกินไปเลย ข้ายังไม่อยากให้หญิงสาวสักคนมาเกาะแกะข้าเร็วถึงเพียงนั้น อยู่คนเดียวอย่างอิสระดีกว่า!”
เป่ยกงอ้าวก็มิใช่คนโง่ รู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นี้กำลังปฏิเสธตนอยู่ แต่เมื่อเห็นเป่ยกงเอ๋อร์ที่อยู่ชั้นบนฝั่งตรงข้ามไม่พอใจจึงได้แต่ยิ้มแล้วพูดว่า “โบราณกล่าวไว้ว่าจะสร้างครอบครัว ต้องสร้างครอบครัวก่อนแล้วค่อยสร้างกิจการ สำหรับบุรุษน่ะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องช้าเร็วหรอกนะ”
“ในบ้านยังมีผู้ที่สูงวัยกว่าตั้งหลายคน พวกเขายังไม่รีบเลย ข้าก็ยิ่งไม่ต้องรีบ ข้ายังอยากอาศัยโอกาสตอนที่ยังเยาว์วัยเดินทางไปทั่วทุกหนแห่งในใต้หล้า!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“แหะๆ…” เป่ยกงอ้าวก็ไม่รู้ว่าจะพูดกับซือหม่าโยวเย่ว์เช่นไรดีแล้ว เขาพูดเสียจนชัดแจ้งถึงเพียงนี้แล้วตนจะตามตอแยต่อไปได้อีกหรือ
เขามองสีหน้าบุตรสาวปราดหนึ่งแล้วลอบถอนหายใจอยู่ในใจก่อนจะพูดต่อไปด้วยรอยยิ้มว่า “ความจริงแล้วที่เชิญท่านมาดื่มน้ำชาในวันนี้ ข้าก็มีเรื่องอยากจะปรึกษากับคุณชายสักเล็กน้อย”
ซือหม่าโยวเย่ว์เลิกคิ้ว “เรื่องการ
