เป่ยกงเห็นว่ามีพิราบอินทรีออกไปก็คิดว่าจะต้องไปเก็บดอกบัวเทพยดาอย่างแน่นอน จึงเชื่อเรื่องการหลอมยาของซือหม่าโยวเย่ว์อย่างสนิทใจไร้ข้อกังขายิ่งขึ้น
หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์อธิบายให้อูหลิงอวี่และราชาพิราบอินทรีฟังเรียบร้อยแล้ว ตนก็หาม้านั่งตัวหนึ่งมานั่งลงแล้วหยิบผลไม้ทิพย์ออกมากัด
ราชาพิราบอินทรีเห็นท่าทีไม่เร่งไม่รีบของเธอจึงเอ่ยถามว่า “เจ้ามอบตำรับยาพื้นบ้านให้ตระกูลเป่ยกงแล้วจริงหรือ”
“ให้ไปแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“เจ้าช่างตัดใจได้เก่งเสียจริง”
“ข้ามิได้บอกว่าข้ามอบของจริงให้เสียหน่อย”
“ที่เจ้ามอบให้ไปเป็นของปลอมอย่างนั้นหรือ” ราชาพิราบอินทรีมองซือหม่าโยเย่ว์อย่างประหลาดใจ “พวกเราก็อยู่ด้วยตอนที่เจ้ามอบตำรับยาพื้นบ้านนั่นให้เขา ดูผิวเผินนั้นไม่เหมือนกับข้าวของในปัจจุบันเลย มองแล้วก็คิดว่าเป็นของโบราณ”
“ของพรรค์นั้นทำปลอมขึ้นมาได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ตำรับยาพื้นบ้านนั้นแทบจะแยกของจริงของปลอมไม่ออกเลย ไม่อย่างนั้นจะหลอกตาเฒ่าเหล่านั้นได้อย่างไรกัน ข้าก็แค่แก้ไขภายในนั้นเล็กน้อย ความต่างเพียงคืบเดียวสร้างความเสียหายนับพันลี้ พวกเขาจะทำได้เพียงแค่จ้องมองตำรับยาพื้นบ้านนั่นด้วยค
