เช่นนั้นตอนนี้ข้าส่งคนพาพวกท่านไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะ”
“ดี”
เป่ยกงอ้าวก็อยู่ที่นั่นด้วยพอดี เป่ยกงสยงจึงให้เขาส่งพวกซือหม่าโยเย่ว์ไปพักผ่อน
ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้พูดจามากมายตลอดทาง ตอนที่ผ่านเรือนร้างหลังนั้น ซือหม่าโยวเย่ว์ก็หยุดลงแล้วเอ่ยว่า “นี่คือเรือนร้างอย่างนั้นหรือ”
“ใช่แล้ว”
“ตระกูลเป่ยกงถึงกับมีเรือนร้างเช่นนี้อยู่ด้วย ดูแล้วช่างขัดหูขัดตาเสียจริง! เพราะเหตุใดจึงไม่ทุบมันแล้วสร้างเรือนใหม่เสียเล่า”
“นี่คือสถานที่ที่ภรรยาผู้ล่วงลับของข้าเคยอาศัยตอนยังมีชีวิตอยู่ หลังจากนางตายไปแล้วข้าก็เสียใจไม่น้อยจนไม่กล้ามาที่นี่ และทำใจขจัดการมีตัวตนของนางไม่ได้ด้วย ดังนั้นจึงได้ตั้งเอาไว้ต่อไปเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะมามีสภาพทรุดโทรมเช่นนี้ เฮ้อ หัวใจข้า…”
“คุณชายเป่ยกงกับฮูหยินคนก่อนช่างเป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กันลึกซึ้งนัก!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างคลุมเครือประโยคหนึ่ง “แต่เหตุใดข้าจึงได้กลิ่นหอมของยาเล่า”
…………………………………..
