ยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “คุณชายซือเย่ว์ สุรานี่ไม่เลวเลยสินะ”
“ไม่เลวๆ รสชาติยอดเยี่ยมนัก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางดื่มสุรานั้นหมดในจอกเดียว
เป่ยกงเอ๋อร์เติมให้อีกครั้ง พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเขินอายว่า “สุรานี้งดงาม หรือว่าคนตรงหน้างดงามกว่าเล่า”
“อ๊อก…”
ซือหม่าโยวเย่ว์หันไปอีกทางแล้วอาเจียนออกมา วาจานี้ช่างน่าสะอิดสะเอียนเกินไปแล้ว ทำให้เธออดที่จะอาเจียนออกมาไม่ได้จริงๆ
หลังอาเจียนออกมาแล้วเธอก็ดูเหมือนจะได้สติขึ้นมาเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “ขอโทษด้วย ข้าคออ่อนจริงๆ…”
เป่ยกงเอ๋อร์เห็นซือหม่าโยวเย่ว์ถึงกับอาเจียนออกมา สีหน้าจึงดำทะมึน แต่อีกฝ่ายบอกว่าดื่มสุราจนอาเจียน ก็คงจะเป็นเช่นนี้ น่าเสียดายเพียงแค่ว่าหลังจากอาเจียนแล้วก็มิอาจถามต่อไปได้อีก กลิ่นเหม็นเปรี้ยวนั้นช่างยากจะดมได้จริงๆ!
“ดูเหมือนว่าการที่ข้าน้อยให้คุณชายซือเย่ว์ดื่มสุราช่างเป็นการทำให้ท่านลำบากจริงๆ เช่นนั้นมิสู้พวกเรารีบกลับไปแต่เช้าหน่อยดีกว่า”
“ดีสิๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน ก่อนจะเดินโซซัดโซเซออกไปข้างนอก
เป่ยกงเอ๋อร์เอื้อมมือมาประคองเอาไว้ ซือหม่าโยเย่ว์สะบัดมือนางออกไปอย่างไม่ตั้งใจ หลังจากนั้นจึงเปิดประตูแล้วเดินเซออกไป
พอลงบันไ
