นไร” บุรุษสวมหน้ากากปรับอารมณ์ของตนอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นเป็นใคร”
คนผู้นั้นไม่ใช่พี่หญิง พี่หญิงตายไปแล้ว ต่อให้แววตาเหมือนกันยิ่งกว่านี้ก็ไม่มีทางที่จะเป็นนางไปได้
“นั่นไม่ธรรมดาเลย ข้าให้คนไปสืบหาครู่เดียวก็รู้แล้ว” หญิงสาวพูดพลางหยิบนกกระดาษตัวหนึ่งออกมา หลังจากใส่พลังวิญญาณเข้าไปแล้วก็ดึงสติรับรู้สายหนึ่งออกมาใส่เข้าไป หลังจากนั้นนกกระดาษจึงสยายปีกบินออกไป
อารมณ์ของซือหม่าโยวเย่ว์ในเวลาต่อมาไม่สู้ดีนัก เดินไปพลาง นิ่งค้างไปพลาง ทั้งสองคนเดินอยู่บนถนน อูหลิงอวี่ก็มิได้ไปยุ่งกับนาง มองดูนางเดินชนเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่งริมขอบทาง
“โอ๊ย…”
ซือหม่าโยวเย่ว์ถูกกระแทกจนเจ็บแล้วได้สติกลับคืนมา จึงค่อยเห็นว่าตนเดินลงมาที่ริมทาง ด้านหลังมีเสียงหัวเราะของอูหลิงอวี่ดังลอยมา เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่กลับเห็นเขาหัวเราะอย่างสดใสยิ่ง
……………………………….
