ดหยดลงมาเสียก่อนแล้ว
“เป็นอะไรไปหรือ” อูหลิงอวี่เห็นซือหม่าโยวเย่ว์หลั่งน้ำตาจึงเอ่ยถามเสียงเบา
ซือหม่าโยวเย่ว์จึงค่อยได้สติกลับคืนมา เมื่อเห็นเป่ยกงเอ๋อร์ออกมาจากภายในโรงเตี๊ยมจึงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตาพลางเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร พวกเราไปกันเถิด”
ในขณะที่หมุนตัวนั้นเอง เธอคล้ายจะได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคยดังแว่วมาจากในความทรงจำว่า “พี่หญิง วันนี้พวกเรากินกระต่ายทิพย์ย่างกันนะ!”
“พี่หญิง ท่านรีบหนีไปเร็วเข้า ท่านจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ แล้วแก้แค้นให้ข้านะ!”
เธอหลับตาลง หยาดน้ำตาหลั่งรินลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ในขณะที่เลี้ยวตรงมุมถนนนั้นเอง เธอก็เรียกผึ้งแดงออกมาหลายตัว ให้พวกมันบินกลับไป
“สายตาที่คนผู้นั้นมองเจ้าช่างแปลกประหลาดนัก”
บุรุษสวมหน้ากากมองเงาหลังของซือหม่าโยวเย่ว์ ความคิดยังจ่อมจมอยู่กับสายตาเมื่อครู่นี้
แววตานั้น ความรู้สึกนั้นช่างคล้ายคลึงกับยามที่พี่หญิงมองตนยิ่งนัก แต่ในตอนนั้นแววตาของพี่หญิงมีเพียงแค่ความรักใคร่ทะนุถนอมเท่านั้น ไม่มีความรู้สึกผิดอันหนักหนาเช่นนี้อยู่เลย
“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” หญิงสาวเอื้อมมือมาโบกไปมาตรงหน้าเขา ทำลายการระลึกความทรงจำของเขาไป
“ข้าไม่เป็
