าเหลือไม่มากแล้ว สังหารได้มากขึ้นคนหนึ่งก็แก้แค้นเพิ่มได้คนหนึ่งแล้ว”
“เจ้า…เฮ้อ…” หญิงสาวถอนหายใจ เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์จึงถามว่า “เมื่อครู่เขาเรียกอูหลิงอวี่ว่าศิษย์พี่ เช่นนั้นเขาเล่า ก็ต้องสังหารด้วยหรือไม่”
บุรุษสวมหน้ากากมองเงาแผ่นหลังของซือหม่าโยวเย่ว์ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงได้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมา
ซือหม่าโยวเย่ว์สัมผัสได้ถึงสายตาด้านหลัง จึงหันกลับไปโดยไม่ตั้งใจ สายตาของทั้งคู่สอดประสานกันพอดี
“ปัง…” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกราวกับว่าสักแห่งหนึ่งในหัวใจพังทลายลงอย่างฉับพลัน เธอจ้องมองบุรุษสวมหน้ากากผู้นั้นตรงๆ โลกโดยรอบดูคล้ายจะสงบเงียบลง เหลือเพียงแค่เธอกับเขาเท่านั้น
เมื่อเห็นสายตาที่ซือหม่าโยวเย่ว์มองตน บุรุษสวมหน้ากากก็ขมวดคิ้ว ขี้แมลงวันที่อยู่ใต้คิ้วก็ขยับไปด้วย
อูหลิงอวี่สังเกตเห็นความผิดปกติของซือหม่าโยวเย่ว์จึงมองตามสายตาเธอไป เมื่อเห็นว่าเธอจ้องมองชายหนุ่มคนอื่น ภายในใจก็เดือดพล่านขึ้นมา
เขายังไม่ได้คิดบัญชีกับนางเลย ตอนนี้ยังจะมามองบุรุษอื่นต่อหน้าต่อตาเขาอีกหรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์มองบุรุษสวมหน้ากาก ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นไหว นึกอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่น้ำตากลับหยา
