พี่ ท่านมาได้อย่างไรกัน”
“ข้ามาส่งของให้เจ้าน่ะสิ” อูหลิงอวี่โอบซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้แล้วพูดกับเป่ยกงเอ๋อร์ว่า “ข้าพาเขาไปก่อนล่ะนะ”
พอพูดจบเขาก็อุ้มซือหม่าโยวเย่ว์ออกไปโดยไม่รอให้เป่ยกงเอ๋อร์พูดจา เป่ยกงเอ๋อร์อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกคนละเลยเสียอย่างนั้น
ตอนที่ผู้จัดการผู้นั้นมองเห็นอูหลิงอวี่ก็มิได้พูดอะไร เขาก้มศีรษะลงต่ำไม่ให้อูหลิงอวี่เห็นสายตาของตน
หน้าต่างห้องส่วนตัวชั้นสองฝั่งติดถนนเปิดออก หนึ่งชายหนึ่งหญิงนั่งอยู่ตรงหน้าต่าง บนใบหน้าของชายหนุ่มสวมหน้ากากเอาไว้ เขามองคนทั้งสองที่เดินมาถึงถนนใหญ่ แล้วหญิงผู้นั้นก็เอ่ยว่า “คนผู้นั้นคืออูหลิงอวี่ ผู้วิเศษแห่งตำหนักผู้วิเศษกระมัง เขามาที่นี่ได้อย่างไรกัน หรือว่าจะมาเข้าร่วมงานประมูลนั่นด้วย”
“ไม่รู้สิ แต่ในเมื่อเขาเป็นคนของตำหนักผู้วิเศษ ก็นับว่าเป็นเป้าหมายในคราวนี้ด้วยสิ” บุรุษสวมหน้ากากมองคนทั้งสองด้วยสายตาเยียบเย็นดุจน้ำแข็ง
“แต่คนนอกไม่เคยรู้พลังยุทธ์ของอูหลิงอวี่แน่ชัดเลย ว่ากันว่าผู้ที่ไปหาเรื่องเขา ไม่เคยมีใครรอดชีวิตเลยสักคน ถ้าหากเจ้าปะทะกับเขาจะอันตรายเกินไปหรือไม่” หญิงสาวพูดอย่างกังวลใจ
“อายุขัยข้
