วกเจ้าอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้คือเรือนเล็กอันทรุดโทรมที่อยู่ใกล้กับภูเขาด้านหลัง ด้านขวาของเรือนมีต้นดอกท้ออยู่ต้นหนึ่งใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“อืม” เป่ยกงถังมองเธอ “หามารดาและน้องชายข้าพบแล้วใช่หรือไม่”
“เจ้าอย่าได้ร้อนรนไปเลย พวกมันมิได้พบตัวพวกท่านแม่เจ้าหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่พวกมันบอกว่าเรือนนั้นมีความแปลกประหลาดอยู่บ้าง”
“ความแปลกประหลาดอันใดกันหรือ” เป่ยกงถังไม่เข้าใจ “เรือนนั้นเรียบง่ายยิ่งนัก นอกจากห้องสามห้องกับลานบ้านแห่งหนึ่งแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอยู่อีก”
“ผึ้งแดงบอกว่าภายในเรือนนั้นไม่มีคนอาศัยอยู่ แต่กลับมีกลิ่นหอมของยาโชยออกมา”
“กลิ่นยาหรือ” เป่ยกงถังสะดุ้ง “ก่อนหน้านี้เป่ยกงอ้าวบังคับให้ท่านแม่ข้าหลอมยาอยู่เป็นประจำ ดังนั้นเรือนแห่งนั้นของพวกเราย่อมมีกลิ่นยาโชยออกมาเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว”
“แต่ข่าวที่ได้รับมาจากทางด้านตระกูลอิ่นกลับบอกว่าท่านแม้เจ้าสิ้นลมไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว เช่นนั้นตอนนี้จะยังมีกลิ่นยาอยู่อีกได้อย่างไรเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าจะบอกว่าท่านแม่ข้ายังมีชีวิตอยู่อย่างนั้นหรือ” เป่ยกงถังมองเธออย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
“พูดได้เพียงว่ามีความเป็
