ห้หมดเลย! ไม่อย่างนั้นใครๆ ก็คงพากันคิดว่าจะรังแกเจ้านายของข้าได้ง่ายๆ!”
เจ้าวิหคน้อยพูดด้วยความจริงจังอย่างยิ่ง เขามิได้แสร้งทำท่าทีไปอย่างนั้น ถึงแม้เขาจะรู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์มิได้นึกอยากใช้กำลังของเผ่าพันธุ์นกเลย แต่เขากลับไม่อยากให้นางได้รับความเศร้าเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียว
ชายชราเคราขาวผู้หนึ่งทะยานเข้ามาแล้วร่อนลงเบื้องหน้าทุกคน เขาก็คือชิงหยวนนั่นเอง
“คารวะท่านเจ้าตำหนัก” ทุกคนทำความเคารพชิงหยวน
“เซี่ยจงวางแผนทำร้ายแขกคนสำคัญ คิดจะเอาชีวิตคนเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อย อุปนิสัยกลับกลายเป็นเลวร้าย ไม่เหมาะสมกับการเป็นเจ้าตำหนักแห่งตำหนักธารแดงอีกต่อไป” ชิงหยวนเอ่ย “ถอดถอนออกจากตำแหน่งเจ้าตำหนักนับตั้งแต่วันนี้ คุมขังเอาไว้ในคุก รอการตัดสินโทษ”
บรรดาเจ้าตำหนักเหล่านั้นคิดไม่ถึงว่าบอกว่าจะถอดถอนก็ถอดถอนจริงๆ ทำเอาพวกเขาตะลึงลานกันไปหมด
ชิงหยวนมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางถามว่า “เช่นนี้เจ้าพอใจหรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าชายชราหน้าตาท่าทางอ่อนโยนผู้นั้นจะเป็นเจ้าตำหนักว่านชิง จึงเลิกคิ้วเอ่ยว่า “จะทำเช่นไรกับเซี่ยจงผู้นี้ก็เป็นเรื่องภายในตำหนักว่านชิงของท่าน แต่สำหรับข้าแล้ว ข้ามาเป็นแขกที่ตำหนัก
