ว่านชิงของท่านแต่แทบต้องเอาชีวิตมาทิ้งเอาไว้…”
“พวกเราจะต้องชดเชยให้พวกเจ้าแน่” ชิงหยวนเคราสั่นสะท้าน
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็จงนำของชดเชยของพวกท่านออกมาให้พวกเราดูสักหน่อยก่อนสิ ถ้าหากเจ้าวิหคน้อยไม่พอใจ ข้าก็หมดหนทาง” ซือหม่าโยวเย่ว์แบมือด้วยท่าทางเหมือนว่าไม่เกี่ยวอะไรกับตนเลย
“สิ่งชดเชยนี้จะต้องทำให้พวกเจ้าพอใจอย่างแน่นอน” ชิงหยวนกล่าว “แต่ถ้าหากพวกเจ้ายังอยู่ที่นี่กันต่อไป เมื่อสัตว์ร้ายภายในนั้นออกมา พวกเจ้าจะเป็นอันตรายได้นะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ครุ่นคิด ถึงอย่างไรนี่ก็อยู่ในอาณาเขตของผู้อื่น ถ้าหากทำเกินไป ไม่แน่ว่าอาจจะได้ไม่คุ้มเสีย ถึงอย่างไรตำหนักว่านชิงแห่งนี้ก็เป็นสำนักวิชาใหญ่หาใดเทียม ถ้าหากปะทะกันขึ้นมาจริงๆ พวกเขาอาจจะมิได้รอดออกไปอย่างครบถ้วนสมบูรณ์
“เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะเชื่อท่านสักคราหนึ่งก็แล้วกัน”
พอพูดจบเธอก็หยิบป้ายคำสั่งของเซี่ยจงออกมาแล้วพาทุกคนออกไป
“เช่นนั้นพวกเราไปที่ตำหนักหลัก หารือเรื่องสิ่งชดเชยกันดีกว่านะ” ชิงหยวนกล่าว
ขณะนี้เองซือหม่าโยวเย่ว์ก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ข้ากับเจ้าตำหนักเหลียนก็นับได้ว่าเป็นสหายกัน จะต้องการสิ่งชดเชยของพวกท่านจริงๆ ได้อย่างไรกันเล่า วันน
