พวกซือหม่าโยวเย่ว์พักอยู่ในโรงเตี๊ยมหลายวัน ก็ไม่มีใครมารบกวนเลย จึงค่อยๆ ลืมเลือนเรื่องนี้ไป รอให้ถึงวันที่จะใช้ค่ายกลนำส่งอย่างเงียบๆ
ในวันนี้เอง พวกเขากำลังดื่มน้ำชาอยู่ที่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยม คนระดับสำนักเทพขั้นสูงคนหนึ่งและระดับราชาเทพขั้นสูงอีกคนก็เดินเข้ามา
“นายน้อยเซี่ย วันนี้พวกท่านมีเวลาว่างมาหาพวกเราที่นี่ได้อย่างไรกัน คงมิได้คิดจะพักที่นี่หรอกนะขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์เข้าไปพูดด้วยรอยยิ้ม
บุรุษผู้สวมอาภรณ์สีเหลืองเชิดคางขึ้นสูงแล้วเอ่ยว่า “นายท่านจะมีเวลามาพักค้างอ้างแรมกับพวกเจ้าที่นี่ได้อย่างไรกัน วันนี้ที่นายท่านมาเพราะมีธุระต้องทำต่างหากเล่า”
“นายน้อยเซี่ยมีธุระอันใดหรือขอรับ”
“ไป ไปเรียกตัวซือหม่าโยวเย่ว์ เป่ยกงถัง โอวหยางเฟย และซือหม่าโยวหลินมาให้นายท่านที”
“นายท่านหาตัวพวกเขา มีธุระอันใดหรือไม่ขอรับ”
“ธุระน่ะ ย่อมมีอยู่แล้วสิ” บุรุษอาภรณ์สีเหลืองพูด “กล้าทำร้ายลูกพี่ลูกน้องของข้าเซี่ยชิ่งเหริน คนพวกนี้อยู่ดีไม่ว่าดีเสียแล้ว วันนี้นายท่านจะมาหาจุดยืนให้ลูกพี่ลูกน้องข้า! เจ้ารีบไปเรียกคนมาให้นายท่านเร็วเข้า ถ้าหากปล่อยให้นายท่านรอนาน นายท่านอาจจะยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่นะ!”
