ึงดินแดนแห่งนี้แล้ว น้อยครั้งนักที่จะออกมา อยากออกมาตอนนี้ นางก็เติมเต็มความต้องการของเธอได้พอดี
เด็กน้อยผิวขาวอมชมพูในอาภรณ์สีดำคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน ดูจากท่าทางของนางแล้วยังคิดว่าเป็นเด็กมนุษย์ผู้หนึ่ง แต่เมื่อสัมผัสกลิ่นอายของนางแล้วถึงได้รู้ว่าเป็นสัตว์อสูรวิเศษ
หลังจากที่เสี่ยวเมิ่งออกมาแล้วก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแต่ถลึงตาใส่พวกเขาหลายคราตอนที่เซี่ยชิ่งเหรินและเซี่ยต้ามองนาง หลังจากนั้นจึงพูดพลางยิ้มตาหยีว่า “เจ้านาย”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าเมื่อครู่เสี่ยวเมิ่งทำอะไร จึงยิ้มพลางลูบศีรษะนาง
การเคลื่อนไหวของเจ้าไก่ฟ้าคล่องแคล่วว่องไวเป็นอย่างยิ่ง เริ่มจากการปิดผนึกมิติ ตามด้วยการเตะคนละทีจนกระเด็น เพื่อลดปัญหา เขาจึงเตะมนุษย์สองคนและสัตว์อสูรหนึ่งตนกระเด็นไปยังถนนสองสาย
ผู้คนที่มาดูความคึกคักเหล่านั้นเห็นเขาร้ายกาจถึงเพียงนี้ จึงพากันมองซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยสายตาที่แปรเปลี่ยนไป
ซือหม่าโยวเย่ว์ใช้มือหนึ่งจับปลายคางพลางมองเจ้าไก่ฟ้า แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าไก่ฟ้า เจ้าร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”
“ข้าเป็นเช่นนี้มาตลอดอยู่แล้ว” เจ้าไก่ฟ้าออกมาแล้วก็คร้านจะกลับเข้าไปอีก จึงนั่งลงข้างก
