ายซือหม่าโยวหลิน
“เสี่ยวเมิ่ง เมื่อครู่เจ้าทำอะไรน่ะ” เป่ยกงถังถามอย่างใคร่รู้
“ก็ไม่ได้ทำอะไรหรอก ก็แค่ให้พวกเขากลับไปแล้วฝันร้ายไปตลอดเท่านั้นเอง” เสี่ยวเมิ่งพูดอย่างชาญฉลาด
“เจ้าตัวร้าย ใครเสี้ยมสอนเจ้ากันนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ดึงจมูกนาง
“พวกพี่อ้วนน่ะสิ พวกเขาบอกว่าคนเหล่านั้นน่ารังเกียจยิ่งนัก แต่ตอนนี้ท่านยังมิอาจล้างผลาญพวกเขาได้ ดังนั้นก็ให้ข้าทำให้พวกเขาลำบากสักหน่อยก็แล้วกัน” เสี่ยวเมิ่งพูดอย่างจริงจัง “เสี่ยวเมิ่งก็ปกป้องเจ้านายได้เช่นกัน”
“เสี่ยวเมิ่งช่างเฉลียวฉลาดนัก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
เธอเชื่อว่าเซี่ยชิ่งเหรินและเซี่ยเทียนสองคนนั้นจะต้องมีอนาคตที่ “ยอดเยี่ยม” อย่างแน่นอน
“เสี่ยวเอ้อร์ เจ้ามานี่ทีสิ” โอวหยางเฟยกวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์
เสี่ยวเอ้อร์เดินตัวสั่นงันงกเข้ามาหาพวกเขา เมื่อครู่คนเหล่านี้ถีบผู้แข็งแกร่งระดับสำนักเทพจนลอยกระเด็นได้ภายในฝีเท้าเดียว ช่างเป็นคนอำมหิตยิ่งนัก
“นายท่าน มีเรื่องอันใดหรือไม่”
“เซี่ยชิ่งเหรินผู้นั้นมีความเป็นมาอย่างไรกัน ที่แท้แล้วมีความสัมพันธ์เช่นไรกับเซี่ยอิ๋งอิ๋งผู้นั้นกันแน่” โอวหยางเฟยถาม
“ตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลที่ค่อนข้างใหญ่ของเมืองว่าน
