“เหตุใดเจ้าจึงไม่ไปพักผ่อนเล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์เงยหน้าขึ้นมองเป่ยกงถังแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงเล่นถ้วยใบนั้นต่อ
“ข้ามาดูเจ้าสักหน่อย” เป่ยกงถังเดินเข้าไปนั่ง “วันนี้เจ้าเป็นอะไรไปหรือ”
“ไม่มีอะไรหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้า
เป่ยกงถังยื่นมือไปประคองถ้วยใบนั้นเอาไว้แล้วพูดว่า “ตอนแรกพวกเราไม่คิดจะถามเจ้าหรอกนะ คิดว่าบางทีเจ้าอาจจะบอกพวกเรา แต่สถานการณ์นี้ของเจ้ามันประหลาดเกินไปแล้ว คราวก่อนหลังจากเลื่อนระดับไปถึงระดับเทพก็ใจสลาย ความเศร้าโศกที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้าในวันนี้ทำให้พวกเราจำเป็นต้องถามว่าที่แท้เจ้าเป็นอะไรกันแน่ มีเรื่องอันใดก็จงพูดออกมาเสีย พวกเราจะร่วมแบ่งปันความทุกข์ใจกับเจ้าเอง”
“มีบางเรื่องที่พูดออกมาแล้วไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ตอนนั้นข้าก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน แต่เจ้าเคยพูดว่าอะไรนะ ตอนอยู่ที่เทือกเขาผู่สั่ว เจ้าพูดกับข้าว่าไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเป็นเช่นไร ไม่ว่าในภายภาคหน้าจะต้องเผชิญกับสิ่งใด แต่ตอนนี้พวกเราอยู่ด้วยกัน พวกเราคือสหายที่เคยหันหลังชนกันร่วมต่อสู้ พวกเราคือคนที่ระวังหลังให้กันและกันได้ หากต้องการระบาย พวกเราก็อยู่ที่นี่กันตลอด ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมานานปีถึงเ
