“ปึง…”
ประตูบานใหญ่เปิดออก ชายสามหญิงหนึ่งเดินเข้ามา เมื่อเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์จึงพูดว่า “พวกเราต้องการห้องส่วนตัวห้องนี้ พวกเจ้ารีบออกไปเสีย”
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยว่า “เห็นอยู่ชัดๆ ว่านี่คือห้องส่วนตัวของพวกเรา เหตุใดจึงต้องออกไปด้วยเล่า”
“เจ้ากล้าต่อปากต่อคำหรือ” ชายหนุ่มชุดขาวที่เอ่ยปากเมื่อครู่มองซือหม่าโยวเย่ว์ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเราเป็นใคร พวกเจ้ารีบออกไปก่อนที่ความอดทนของพวกเราจะสิ้นสุดดีกว่านะ ไม่อ อย่างนั้นพวกเจ้าอาจจะกินแล้วต้องกลิ้งออกไปแทนก็ได้! รีบออกไปเดี๋ยวนี้เลย พวกเราจะจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ให้พวกเจ้าเอง รีบไปสิ”
“อาหารที่พวกเราสั่งไม่มากนัก ดังนั้นคงไม่ต้องกลิ้งออกไปหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถ้าหากพวกเจ้าต้องการห้องส่วนตัวห้องนี้ เช่นนั้นก็ไปรอข้างนอกสิ พอพวกเรากินเสร็จก็จะยกให้ พวกเจ้าแล้ว”
“เจ้าว่าอะไรนะ” คนเหล่านั้นได้ฟังคำพูดของเธอแล้วร้องขึ้นมา แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีใครกล้าพูดจากับพวกเขาเช่นนี้มาก่อนเลย!
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเราเป็นใคร ถึงได้กล้าไร้มารยาทเช่นนี้น่ะ” ชายหนุ่มชุดสีฟ้าผู้หนึ่งเอ่ยด้วยสีหน้าดำทะมึน
ซือหม่าโยวเย่ว์มองพวกเขาปราดหนึ่ง เมื
