อยู่บ้าง จากนั้นจึงหัวเราะเยาะตนเอง
ถ้าหากเขาอยู่ที่นี่จริง แล้วตนจะอยากไปพบหน้าเขาจริงๆ อย่างนั้นหรือ
“โยวเย่ว์ เป็นอะไรไปหรือ” เป่ยกงถังเห็นท่าทางของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วถามอย่างอดไม่ได้จริงๆ
“ไม่เป็นไรหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้า หลังจากนั้นเธอจึงบอกกับเถ้าแก่ว่า “พวกเราไม่มีธุระอะไรแล้วละ”
“เช่นนั้นพวกเราก็ขอตัวก่อน” เถ้าแก่มองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างสงสัยแล้วโบกมือให้เสี่ยวเอ้อร์ ก่อนที่ทั้งสองจะจากไปพร้อมกัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมาพวกเขาก็คิดบัญชีแล้วออกมา เสี่ยวเอ้อร์ขึ้นมาเก็บภาชนะ เมื่อเห็นรอยน้ำบนที่นั่งของซือหม่าโยวเย่ว์ จึงรีบไปเรียกเถ้าแก่ขึ้นมา
เถ้าแก่เห็นรอยน้ำนั้นแล้วจึงร้องขึ้นมาอย่างตกใจ “นี่… นี่มิใช่… เร็ว รีบแจ้งเรื่องนี้ไปทางแดนศูนย์กลางเร็วเข้า!”
