เรียกท่านพ่อเจ้ามาสิ! ส่งแขก!”
เถ้าแก่โบกมือ ระดับสำนักเทพสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นในทันที แล้วพูดกับพวกเซี่ยอิ๋งอิ๋งว่า “จะไปเองหรือจะให้พวกเราโยนออกไปดีเล่า”
เผชิญหน้ากับระดับสำนักเทพสองคน ถึงแม้ว่าในใจจะไม่ยินยอม ทว่าพวกเซี่ยอิ๋งอิ๋งก็ได้แต่จากไปอย่างเดือดดาล ถ้าหากถูกโยนออกไป เช่นนั้นพวกตนก็คงขายหน้าอย่างใหญ่โตเลยทีเดียว!
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าการมาถึงของเถ้าแก่ผู้นี้จะไล่พวกเซี่ยอิ๋งอิ๋งไปได้ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ยอมก้มหัวจำนนต่อชื่อตำหนักว่านชิง
เถ้าแก่รอพวกเซี่ยอิ๋งอิ๋งจากไปแล้วก็หันมาประสานหมัดคารวะพวกซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้มว่า “พวกท่านต้องการพบข้ามีเรื่องอันใดหรือไม่”
“ข้าอยากถามสักหน่อยว่าตอนนี้ฉินโม่เจ้าของที่นี่อยู่ที่เขตชั้นนอกหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
เถ้าแก่เองก็ตกตะลึงอยู่ในใจแล้วถามว่า “คุณชายรู้จักกับเจ้าของของข้าหรือ”
“มีไมตรีต่อกันอยู่บ้างน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “จึงอยากถามว่าอยู่หรือไม่ จะได้ไปทักทายเขาสักหน่อย”
“ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ปกติแล้วท่านเจ้าของไม่มาที่นี่ หลายปีมานี้ยังมาไม่ถึงสองครั้งเลยขอรับ” เถ้าแก่พูด
“เป็นเช่นนี้เอง…” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างผิดหวัง
