งรับความโมโหเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน จึงพูดว่า “เถ้าแก่ นี่ท่านหมายความว่า าอย่างไร พวกเราถูกคนทำร้ายที่นี่ แต่ท่านยังปกป้องพวกเขาอีกอย่างนั้นหรือ นี่ท่านไม่เห็นตำหนักว่านชิงของเราอยู่ในสายตาเลยหรือไร”
เถ้าแก่ได้ยินนางพูดเช่นนี้จึงเอ่ยด้วยสีหน้าไม่น่าดูว่า “กฎเกณฑ์ของพวกเราที่นี่ ต่อให้เป็นตำหนักว่านชิงของพวกเจ้าก็ไม่อาจทำลายได้หรอก!”
“เถ้าแก่ช่างปากกล้าดีนัก!” เซี่ยอิ๋งอิ๋งพูดอย่างเดือดดาล “ตำหนักว่านชิงเราเป็นสำนักอันยิ่งใหญ่ตลอดกาล ส่วนหอระลึกจันทร์ของพวกเจ้าก็แค่หอสุราที่เปิดมาสิบกว่าปีเท่านั้น ยัง กล้าเปรียบกับพวกเราอีกอย่างนั้นหรือ หอสุราอย่างพวกเจ้า ต่อให้วันนี้พวกเราทำลายทิ้งเสีย พวกเจ้าก็ได้แต่ยืนดูเท่านั้นแหละ!”
“ตำหนักว่านชิงช่างปากกล้าดีนัก! เช่นนั้นก็มาดูกันว่าวันนี้พวกเจ้าจะมีปัญญาทำลายหอของพวกเรานี้ได้หรือไม่!” เถ้าแก่พูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ถึงแม้ว่าพวกเราจะเพิ่งเปิดกิจการมาได้ส สิบกว่าปี แต่พวกเราก็มาจากแดนศูนย์กลาง คิดจะพังบ้านพวกเรา พวกเจ้าก็แสดงฝีมือออกมาก่อนสิ!”
“เจ้า…”
“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นบุตรสาวของเจ้าสำนักท่านหนึ่ง แต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์คิดทำลายสถานที่แห่งนี้ของพวกเราหรอกนะ กลับไป
