!”
“วันนี้พวกเราไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่า จะมีคนไม่ไว้หน้าพวกเราจริงๆ!” ชายหนุ่มชุดขาวผู้นั้นกล่าว “ให้เวลาพวกเจ้าสามวินาที หากยังไม่ไปอีกพวกเราก็จะลงมือแล้วนะ! สาม สอง หนึ่ง ง!”
เสียงดังขึ้นสามคำ พวกซือหม่าโยวเย่ว์ก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อน ชายหนุ่มชุดขาวสะบัดชายเสื้อเดินเข้ามาหาพวกเขา
“ปัง…”
ซือหม่าโยวหลินเตะเขาลอยกระเด็นไป
ชายหนุ่มอีกสองคนเห็นซือหม่าโยวหลินลงมือจึงตวาดว่า “พวกเจ้ากล้าทำร้ายศิษย์ตำหนักว่านชิงของเรา รนหาที่ตาย!”
สองคนหยิบอาวุธออกมาแล้วรวบรวมพลังวิญญาณหมายจะโจมตีเข้าใส่ ทันใดนั้นกลิ่นอายอันแกร่งกล้าขุมหนึ่งก็ปกคลุมทั่วทั้งห้องส่วนตัวเอาไว้ พลังวิญญาณของทั้งสองคนจึงสลายหายไป
“หยุดก่อน! หยุดก่อน!” เถ้าแก่เข้ามาจากด้านนอก กลิ่นอายสายนั้นก็สลายตัวไป ผู้คนในห้องกลับมาเป็นอิสระอีกครั้ง
“นี่พวกท่านมาทำอะไรกัน!” เถ้าแก่มองพวกเซี่ยอิ๋งอิ๋งทั้งสี่คนพลางเอ่ยตำหนิ “หอระลึกจันทร์กำหนดเอาไว้อย่างชัดเจนแล้วว่าห้ามใช้พลังวิญญาณภายในหอสุรา พวกท่านไม่เห็นกฎเกณฑ์ข ของพวกเราอยู่ในสายตาเลยหรืออย่างไร”
พวกเซี่ยอิ๋งอิ๋งเห็นเถ้าแก่แล้วรู้สึกขนลุกอยู่ในใจ แต่พวกเขาต่างก็เป็นศิษย์ของตำหนักว่านชิง เคยต้อ
