ะตู ก็มีคนลงไปข้างล่างทันที
ซือหม่าโยวเย่ว์ดื่มน้ำผลไม้ในถ้วยจนหมดแล้วหมุนถ้วยกลับไปกลับมาอยู่ในมือ รูปร่างของถ้วยใบนี้คล้ายคลึงกับถ้วยบนโลก ตนเคยทำขึ้นมาจำนวนหนึ่งแล้วมอบให้ผู้อื่น ซึ่งคนผู้น นั้นก็ลอกแบบมาใช้ภายในหอสุรา เพราะความน่ารักจึงได้ถูกผู้อื่นยืมมาใช้
ดังนั้นในตอนแรกที่ได้เห็นสิ่งนี้ เธอจึงไม่ได้นำมาใส่ใจสักเท่าใดนัก
เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต ถ้วยก็ร่วงหล่นลงมาจากมือแล้วกลิ้งไปใต้โต๊ะ เผยให้เห็นชื่อของหอสุราที่ก้นถ้วย
“หอระลึกจันทร์…” อุ้งนิ้วของเธอลูบไล้ตัวอักษรเหล่านั้นเบาๆ รู้สึกว่าจมูกเริ่มตัน ขอบตาแดงก่ำขึ้นมา
ซือหม่าโยวหลินและพวกเป่ยกงถังต่างไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรไปเสียแล้ว เธอเคยมีท่าทางเช่นนี้แค่ตอนที่เลื่อนไปถึงระดับเทพเท่านั้น ตอนนี้พวกเขายังจำกลิ่นอายเศร้าโศกที่แผ่ออกมาจาก บนร่างของเธอในตอนนั้นได้อยู่เลย
“นี่ พวกเราให้พวกเจ้าออกไป พวกเจ้าได้ยินหรือไม่” เซี่ยอิ๋งอิ๋งเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์ไม่สนใจตนเลย แล้วยังยืนนิ่งกันอยู่อีก จึงตวาดเสียงดังใส่
ซือหม่าโยวเย่ว์มองนางด้วยสายตาเย็นชาพลางพูดว่า “ตอนนี้พวกเราไม่มีอารมณ์จะสนใจพวกเจ้าหรอก ไม่อยากขายหน้าผู้อื่นก็รีบออกไปเสีย
